Getypte pagina uit een ambtelijk rapport of ontwerpverordening (pagina 3). -3-

toelaten (te hanteeren door het Hoofd van Dienst).

b. KEURING.
Het "verkoopen" (zeer algemeene strekking, zie artikel 1, 2e lid, der Verordening op de keuring van waren) van zieke of wegens andere redenen als ondeugdelyk te beschouwen geslachte dieren is strafbaar volgens laatstgenoemde verordening.

Krachtens artikel 15, 3e lid, der Warenwet kan de Kroon aan den Gemeenteraad toestaan eischen te stellen, waaraan een bepaalde waar moet voldoen. Aan den Raad van Amsterdam is by Koninklyk Besluit van 30 September 1926 toegestaan onder goedkeuring van den Minister eischen te stellen, waaraan de melk moet voldoen.
Getracht kan worden op den bovenaangegeven voet een verordening in het leven te roepen, houdende eischen, waaraan geslacht wild en gevogelte moeten voldoen. Levende dieren vallen hier dus buiten. Dit levert voor de slachtplaats geen bezwaar op. Op markten is ten aanzien van levende zieke dieren toch niet op te treden, omdat het bewys, dat de dieren voor menschelyk voedsel bestemd zyn, niet te leveren is.
De te ontwerpen verordening zal uit twee deelen kunnen bestaan.
Het eerste deel moet omvatten de bepalingen, dat alle in de gemeente geslachte dieren (met uitzondering der "huisslachtingen", zie boven) zoomede de in geslachten toestand van elders ingevoerde dieren aan een onderzoek op deugdelykheid (in ruimen zin op te vatten) zyn onderworpen. Tevens zullen voorschriften dienen te worden gegeven in welken toestand geslachte dieren zich vóór het onderzoek moeten bevinden, zoomede regelen omtrent de merking van deugdelyk bevonden dieren en de behandeling van dieren, welke als ondeugdelyk zyn te beschouwen. Voorts moet aangegeven worden, dat het onderzoek aan de centrale slachtplaats geschiedt. Dieren, welke zich niet in den voorgeschreven toestand vóór de keuring bevinden, zullen als ondeugdelyk aangemerkt moeten kunnen worden.
Dit deel der verordening zal om redenen van practischen aard een zeer ruime delegatie aan Burgemeester en Wethouders moeten bevatten. Opzettelyk zyn hier niet genoemd de eigenlyke keuringsregelen en de maatstaf * Juridische grondslag: Het document baseert zich op de Warenwet (art. 15) en de Verordening op de keuring van waren. Het stelt voor om, naar analogie van bestaande melkvoorschriften uit 1926, ook voor geslacht wild en gevogelte strengere eisen op te stellen.
* Kern van het betoog: Er wordt een pleidooi gehouden voor een nieuwe gemeentelijke verordening die de keuring van vlees reguleert. Een cruciaal onderscheid wordt gemaakt tussen levende dieren (waarop moeilijk te handhaven is op markten) en geslachte dieren.
* Voorgestelde structuur: De auteur stelt een tweedelige verordening voor. Het eerste deel moet de verplichte keuring regelen voor zowel lokaal geslachte dieren (behalve huisslachtingen) als voor vlees dat van buiten de gemeente wordt aangevoerd.
* Handhaving en Uitvoering: De inspectie moet gecentraliseerd worden bij de "centrale slachtplaats". Opvallend is de roep om "ruime delegatie" aan het college van B&W, wat wijst op een behoefte aan bestuurlijke flexibiliteit bij de praktische uitvoering van de keuringseisen.
* Terminologie: Het gebruik van de 'y' in plaats van 'ij' (bijv. deugdelyk, bewys) en woorden als zoomede zijn kenmerkend voor de ambtelijke schrijftaal van voor de spellingherziening van Marchant (1934/1947). Dit document past in de bredere historische ontwikkeling van de Nederlandse volksgezondheid en voedselveiligheid in het begin van de 20e eeuw. Na de invoering van de Warenwet in 1919 kregen gemeenten steeds meer bevoegdheden en plichten om toezicht te houden op de kwaliteit van levensmiddelen. Amsterdam liep hierin vaak voorop met eigen verordeningen. Het document illustreert de verschuiving naar professionalisering en centralisering van de vleeskeuring (het verplicht stellen van de centrale slachtplaats) om ziekten en de verkoop van bedorven waar tegen te gaan in een groeiende stedelijke omgeving.