-3-

De eenige vraag, die hier ryst is, of een pluimveeslachtery een slachtery is in den zin van deze wetsbepaling. Gezien het feit, dat een Wetsontwerp aanhangig is, waarbij de pluimvee-slachteryen uitdrukkelyk onder dit voorschrift worden gebracht, bestaat omtrent deze vraag thans nog eenige twyfel, hoewel reeds eenige malen door den Rechter is uitgemaakt, dat ook krachtens de huidige Wet pluimveeslachteryen als slachteryen moeten worden aangemerkt. Aangezien de Regeering bovendien, blykens het voorbereiden van een Wetsontwerp ten deze, het belang erkent, dat pluimvee-slachteryen onder het onderhavige voorschrift vallen, lykt het wel verantwoord om reeds thans te dien aanzien een plaatselyke verordening te ontwerpen. De kans, dat de Kroon een dergelyke verordening krachtens artikel 185 der Gemeentewet zal vernietigen, of dat de Rechter, de verordening toetsende, haar niet verbindend zal verklaren, wordt op grond van het bovenstaande gering geacht. Mocht dit onverhoopt geschieden, dan zou altyd nog kunnen worden overwogen, om de verordening tot centralisatie der slachtingen te baseeren op artikel 168 der Gemeentewet. Deze weg is ook gekozen voor niet-bedryfsslachtingen van vee.

Centralisatie der slachting is in de eerste plaats noodig om den ten deze bestaanden hinder doeltreffend te bestryden; bovendien is aan centralisatie het voordeel verbonden, dat een eventueel in te voeren verplichte keuring van pluimvee en konynen erdoor wordt vergemakkelykt.

Ad II. Deze verplichte keuring zou moeten voorafgaan aan het in den handel brengen van de waar. Krachtens de Verordening ex artikel 6 der Warenwet zyn geslacht pluimvee en geslachte konynen, evenals andere waren, aan keuring onderworpen; het is, om hygiënische redenen, gewenscht, om ten deze verdere eischen te stellen. Hiertoe opent artikel 15 lid 3 der Warenwet de mogelykheid, door de Kroon de bevoegdheid te verleenen, om aan Gemeenteraden toe te staan, eischen te stellen, waaraan een bepaalde waar moet voldoen. Een eisch, die in het onderhavige geval, gelet op het doel - preventieve keuring - naar onze

--- Dit document betreft een ambtelijke afweging over de juridische houdbaarheid van een gemeentelijke verordening voor pluimveeslachterijen. De kernpunten zijn:

1. Juridische Definitie: Er bestaat discussie of een pluimveeslachterij onder de toenmalige definitie van 'slachterij' viel. Hoewel er een nieuw wetsontwerp in de maak was om dit te verduidelijken, adviseert de schrijver om nu alvast een lokale verordening op te stellen, gesteund door eerdere rechterlijke uitspraken.
2. Grondslag: Er wordt verwezen naar de Gemeentewet (artikelen 185 en 168) als basis voor de verordening. Artikel 168 wordt genoemd als alternatief om centralisatie te dwingen, vergelijkbaar met 'huisslachtingen' (niet-bedrijfsslachtingen).
3. Doelstellingen:
   • Hinderbestrijding: Het tegengaan van overlast door slachtactiviteiten.
   • Hygiëne en Volksgezondheid: Het faciliteren van een verplichte keuring voor pluimvee en konijnen.
4. Warenwet: De auteur beroept zich op de Warenwet (art. 6 en art. 15 lid 3) om strengere hygiënische eisen te stellen aan vlees voordat het in de handel komt.

--- De tekst weerspiegelt de periode waarin de Nederlandse overheid de regelgeving rondom voedselveiligheid en volksgezondheid intensiveerde. De spelling (het gebruik van de 'y' in plaats van 'ij') was tot de spellinghervorming van 1947/1954 gangbaar in officiële stukken, al bleven juristen deze soms langer gebruiken.

In deze tijd vond er een verschuiving plaats van ongecontroleerde, vaak kleinschalige slacht naar gecentraliseerde en door de overheid gecontroleerde slachtplaatsen. Dit was noodzakelijk door de groeiende bevolking en de toenemende zorgen over ziektes die via vlees konden worden overgedragen. De discussie over de autonomie van de gemeente (via de Gemeentewet) versus landelijke wetgeving (Warenwet, nieuwe slachtwetgeving) is kenmerkend voor de Nederlandse bestuurlijke verhoudingen in de 20e eeuw.