wet zyn geslacht pluimvee en geslachte konynen, evenals an-
dere waren, aan keuring onderworpen, d.w.z. aan een re-
pressief toezicht. Dit toezicht moet evenwel geacht wor-
den geen volledigen waarborg te bieden tegen het in con-
sumptie brengen van ondeugdelyk pluimvee en ondeugdelyke
konynen in geslachten toestand, waaronder - en ongetwyfeld
in de eerste plaats - zyn te verstaan dieren, welke lyden-
de zyn aan een ziekte, ten gevolge waarvan het in con-
sumptie brengen dezer geslachte dieren als strydig met
het belang der Volksgezondheid is te beschouwen.
Aangenomen mag worden, dat de Regeering door voor-
lichting vanwege haar deskundige adviseurs en in verband
met de daaromtrent bestaande veterinaire litteratuur,
ook haar aandacht op deze aangelegenheid gevestigd heeft.
Het moet derhalve om hygiënische redenen gewenscht
worden geacht om ten deze verdere eischen te stellen.
Hiertoe opent artikel 15 lid 3 der Warenwet de mogelyk-
heid, door de Kroon de bevoegdheid te verleenen, om aan
Gemeenteraden toe te staan, eischen te stellen, waaraan
een bepaalde waar moet voldoen. Een eisch, die in het
onderhavige geval, gelet op het doel - preventieve keu-
ring - naar onze meening zou kunnen worden gesteld, is,
dat de waar voorzien moet zyn van een merk, waaruit kan
blyken, dat zy gekeurd is. Niet zeker is, dat deze eisch
voldoende omvat, om een nadere regeling, als in artikel
15 lid 3 der Warenwet bedoeld, te rechtvaardigen. Het is
namelyk de vraag, of de eisch, dat de waar van een be-
paald merk moet zyn voorzien, wel als een eisch is te be-
schouwen, waaraan de waar moet voldoen en dit laatste
is voor toepassing van meergenoemde Wetsbepaling noodza-
kelyk.
Niettemin ware deze aangelegenheid aan de Kroon voor
te leggen; mocht deze de meening zyn toegedaan, dat het
merk op zichzelf niet een byzondere eisch, als hier be-
doeld, uitmaakt, dan zouden wellicht daarnaast nog andere,
nader te omschryven eischen zyn te formuleeren. De eisch De tekst bevat een beraadslaging over de tekortkomingen van het toenmalige "repressieve toezicht" op de verkoop van pluimvee en konijnen. De schrijver betoogt dat het huidige systeem geen garantie biedt dat er geen zieke dieren bij de consument terechtkomen.

De kern van het juridische betoog is de overgang van repressieve controle naar preventieve keuring. Men stelt voor om via de Warenwet (artikel 15 lid 3) gemeenten de bevoegdheid te geven om een fysiek "merk" op goedgekeurd vlees te eisen. Er rijst echter een technische rechtsvraag: kan het loutere voorschrift van een stempel of merk wel juridisch worden aangemerkt als een "eis waaraan de waar moet voldoen" in de zin van de wet? Het document adviseert om dit vraagstuk aan de Kroon (de regering) voor te leggen. Dit document stamt uit een periode waarin de Nederlandse voedselveiligheid werd geprofessionaliseerd. De oorspronkelijke Warenwet van 1919 was bedoeld om de volksgezondheid te beschermen tegen ondeugdelijke producten. De discussie over pluimveekeuring was destijds actueel omdat de handel in deze producten minder streng gereguleerd was dan die in groot vee (zoals koeien en varkens), terwijl de risico's voor de volksgezondheid aanzienlijk waren. De spelling duidt op een periode vóór de spellinghervorming van 1947 (zie "litteratuur", "eischen", "mogelykheid").