Handgeschreven ambtelijke notitie op een voorgedrukt formulier ("Bijblad"). [Linksboven in kader:]
BIJBLAD VAN:
M. No. 46 A/25/1 1940
DOORGEZONDEN: 22/6
Spoed

[Rechtsboven handgeschreven:]
m.i. [onleesbaar, mogelijk: Dir] NB
Inspecteur 4/22

[Midden handgeschreven tekst:]
Voor zoover mij bekend, zijn inderdaad
een aantal venters die als slachtoffers van het
gebrek aan Zuiderzeevisch kunnen worden
beschouwd, lid van de Nederlandsche Bond
van vischhandelaren in het Visch- & Haringbedrijf.
M. i. is het dan ook juist gezien, genoem-
den Bond bij het overleg in te schakelen.

1-7-'40
DeHaan [onderstreept]

[Onderaan handgeschreven:]
46 A/25/2 | 2/7/40 [Paraaf: HJ] * Inhoud: De nota betreft de sociaaleconomische positie van visventers. De schrijver bevestigt dat een aantal van hen inderdaad aangemerkt kan worden als slachtoffer van het "gebrek aan Zuiderzeevisch". Hij adviseert om de betreffende beroepsorganisatie (de Nederlandsche Bond van vischhandelaren in het Visch- & Haringbedrijf) te betrekken bij het overleg over deze problematiek.
* Taalgebruik: Formeel ambtelijk Nederlands met de destijds gebruikelijke spelling (bijv. "zoover", "visch", "Nederlandsche").
* Historische context: Het document is geschreven kort na de Nederlandse capitulatie in mei 1940. De verwijzing naar het gebrek aan "Zuiderzeevisch" duidt op de aanhoudende gevolgen van de afsluiting van de Zuiderzee (1932), waardoor de zoutwatervisserij verdween. Veel kleine zelfstandigen zoals venters raakten hierdoor hun broodwinning kwijt. De urgentie ("Spoed") kan te maken hebben met de noodzaak om de voedselvoorziening en werkgelegenheid te reguleren in de eerste maanden van de Duitse bezetting. Dit document maakt deel uit van een administratief dossier over steunverlening of regulering van de vishandel. In de jaren '30 en '40 vonden er uitgebreide overleggen plaats tussen de overheid en vissector-bonden om de economische schade door de Zuiderzeewerken te compenseren. De datum (juli 1940) plaatst dit stuk in een overgangsperiode waarin bestaande Nederlandse ambtelijke procedures werden voortgezet onder de nieuwe omstandigheden van de bezetting. Het toont aan hoe de overheid leunde op erkende vakorganisaties voor het uitvoeren van sociaal beleid. M. No