Getypte rapportagepagina (pagina -12-). De Directeur van het Marktwezen. -12-

V. VENTVERORDENING.

Op 1 Januari waren door Burgemeester en Wethouders ver-
leend: 3408 vent- en opkoopersvergunningen; op 31 December be-
droeg dit aantal: 2889.

Van de aantallen ventvergunningen der diverse groepen va
artikelen bij het begin en aan het einde van het verslagjaar
worden genoemd: aardappelen, groenten en fruit 750 - 547, bloe-
men en planten 581 - 532, brandstoffen (w.o.petroleum) 166 - 90,
geringe eetwaren en consumptie-ijs 419 - 307, visch en zuurwaren
637 - 562, boter, kaas en eieren 125 - 88, diversen en manufac-
turen 289 - 288.

De aantallen opkoopersvergunningen bij het begin en aan
het einde van het verslagjaar bedroegen resp. 441 - 475.

De opbrengst der ventgelden bedroeg ƒ 12.442,70 (v.j.
ƒ 14.403,40).

De Directeur van het Marktwezen. * Daling in vergunningen: Er is gedurende het verslagjaar een significante daling te zien in het totaal aantal verleende vergunningen (van 3408 naar 2889, een afname van ruim 15%).
* Specifieke sectoren: Vrijwel alle categorieën straathandel vertonen een krimp. De grootste dalingen zijn te zien bij 'aardappelen, groenten en fruit' en 'brandstoffen'. De categorie 'diversen en manufacturen' bleef nagenoeg gelijk.
* Uitzondering: Alleen de 'opkoopersvergunningen' laten een lichte stijging zien (van 441 naar 475).
* Financiële impact: De daling in vergunningen vertaalt zich direct in de inkomsten voor de gemeente. De opbrengst uit ventgelden daalde van ƒ 14.403,40 in het voorgaande jaar (v.j.) naar ƒ 12.442,70.
* Administratieve taal: Het document is opgesteld in de formele ambtelijke stijl van die tijd, inclusief de toen geldende spelling (bijv. de uitgang '-en' in 'opkoopers' en 'visch'). Dit document geeft inzicht in het beheer van de openbare ruimte en de lokale economie in een grote Nederlandse stad in de eerste helft van de 20e eeuw. De "Ventverordening" was het instrument waarmee de gemeente controle hield op wie wat op straat mocht verkopen.

De daling in het aantal vergunningen kan wijzen op verschillende factoren: een strenger gemeentelijk beleid om straathandel in te perken ten gunste van gevestigde winkeliers, de economische crisis (waardoor minder mensen de leges konden betalen of de handel niet meer rendabel was), of een verschuiving in consumentengedrag. De Dienst Marktwezen was verantwoordelijk voor het toezicht op zowel de markten als deze ambulante handel. De daling van de inkomsten was voor de gemeente een direct gevolg van deze verschuivingen in het stadsbeeld.