Ambtelijk rapport/brief (getypt). 28 februari [waarschijnlijk 1939, gezien de archiefkenmerken]. Onbekend (waarschijnlijk een inspecteur of afdelingshoofd van de markten), kenmerk 20/5/2. Den Heer Wethouder voor de Levensmiddelen. 5 28 Februari 9
20/5/2 den Heer Wethouder voor de
Amsterdam. Levensmiddelen

was verleend, bedankt.

   VII. Geval L. Vos:
   Inderdaad maakt de echtgenoote van L. Vos regel-

matig gebruik van de vaste plaatsen op de markten Mosplein,
Lindengracht en Westerstraat. Dit is in overeenstemming met
het hierboven (by geval IV) genoemde artikel 18 van het
Reglement op de Markten.

   VIII. Geval W. van Eyken:
   W. van Eyken heeft geen plaats op een der markten.

Wel zyn echtgenoote C. van Eyken-Vriens, die vaste plaatsen
bezet op de markten Lindengracht en Jan Evertsenstraat. Haar
dochter assisteert haar niet op een der marktplaatsen. Is de
plaatshoudster verhinderd om op de markt Jan Evertsenstraat
te komen, dan komt het voor, dat de dochter daar, geheel
zelfstandig, een losse plaats bezet.
Hier is derhalve geen enkele onregelmatigheid ge-
bleken.

   IX. Geval H. L. Smis:
   H. L. Smis bezet geen vaste plaats op de markt Lin-

dengracht. Vroeger werd op die markt een dergelyke plaats
bezet door M. H. (niet: F. H.) Smis, die onvolwaardig is en
voor de plaats bedankte. Sedertdien komt het voor, dat M. H.
Smis een losse plaats op de markt bezet, waarby hy dan soms
door zyn broer H. L. Smis wordt geassisteerd; laatstgenoemde
neemt de losse plaats ook wel eens op zyn eigen naam en laat
zich dan door M. H. Smis assisteeren.
Een en ander is in overeenstemming met de voor-
schriften.

   X. Geval Ph. Druif:
   Deze koopman heeft vaste plaatsen op de markten

Waterlooplein en Dapperstraat. De plaatsen worden door zyn
echtgenoote ingenomen (artikel 18 van het Reglement op de Dit document is een ambtelijk verslag waarin de resultaten van een onderzoek naar de naleving van het 'Reglement op de Markten' worden gepresenteerd aan de Amsterdamse wethouder voor Levensmiddelen. Het verslag behandelt vier specifieke casussen (genummerd VII tot en met X).

De kern van het onderzoek lijkt te draaien om de vraag of familieleden (echtgenotes, dochters, broers) rechtmatig gebruikmaken van de toegewezen marktplaatsen. In alle vier de gevallen concludeert de opsteller dat de situatie conform de regels is. Centraal hierbij staat Artikel 18 van het reglement, dat blijkbaar toestaat dat echtgenotes de standplaats van de vergunninghouder innemen.

Het taalgebruik is formeel en hanteert de spelling van vóór de Tweede Wereldoorlog (bijv. echtgenoote, assisteeren, zyn, dergelyke). De toon is zakelijk en feitelijk. Opvallend is de gedetailleerde controle, tot aan het corrigeren van initialen van de betrokkenen toe (geval IX: "niet: F. H."). Het document biedt een waardevol inkijkje in de strikte regulering van de Amsterdamse straathandel aan het eind van de jaren dertig. De genoemde markten (zoals de Lindengracht, de Dapperstraat en het Waterlooplein) waren — en zijn — iconische plekken in de stad.

In deze periode was de marktkoopman vaak een familiebedrijf. Het verslag laat zien hoe de overheid toezicht hield op de persoonlijke gebondenheid van de marktvergunning. De vermelding van Ph. Druif op het Waterlooplein is historisch relevant; het Waterlooplein was het hart van de Joodse marktbuurt. Gezien de datum (februari 1939) bevindt dit dossier zich op de drempel van de Tweede Wereldoorlog, waarna de regelgeving voor Joodse marktkooplieden door de bezetter drastisch en op wrede wijze zou veranderen. Dit document representeert de laatste fase van de normale, vooroorlogse bureaucratische gang van zaken op de Amsterdamse markten.