Ambtelijk schrijven / advies. 28 februari (jaartal niet expliciet vermeld, vermoedelijk jaren '30 of '40 van de 20e eeuw). 8                                28 Februari             9
20/5/2                  den Heer Wethouder voor de
Amsterdam.                          Levensmiddelen

tantenlyst wordt dezerzyds in het Bevolkingsregister geveri-
fieerd; daarmede wordt echter het hier bedoelde bedrog niet
ontdekt. Wanneer G. Broekman het tegenover het Marktwezen
steeds weet te doen voorkomen, dat hy (zyn iets oudere broer)
L. Broekman is, dan kan dit, zooals in casu ook plaatsvond,
gedurende tal van jaren voortduren. De eenige afdoende me-
thode om dergelyk bedrog - althans by de inschryving op de
sollicitantenlyst - te voorkomen, zou zyn, indien het Bevol-
kingsregister over de vinger-afdrukken van alle ingeschreve-
nen in dat register beschikte; door dan ook by de inschry-
ving voor de sollicitantenlyst een vinger-afdruk te nemen
zou het aannemen van den valschen naam worden ontdekt. Ech-
ter blyft dan nog de mogelykheid, dat op de markt tenslotte
een andere, dan de ingeschrevene gaat staan. Het is prac-
tisch welhaast niet doenlyk op een en ander zoodanige con-
trôle uit te oefenen, dat elk bedrog by voorbaat onmogelyk
wordt.

             Repressief zou het bedrog misschien kunnen worden
gestraft, door toepassing van artikel 225 Wetboek van Straf-
recht mogelyk te maken. Daartoe zou moeten worden ingesteld,
dat by de aanvrage om inschryving op de sollicitantenlyst
door den aanvrager een formulier wordt ingevuld en ondertee-
kend, waarop hy naar waarheid moet vermelden: naam, voorna-
men, geboortedatum en -plaats, nationaliteit en woonplaats.
Indien dit formulier by Besluit van Burgemeester en Wethou-
ders wordt ingesteld is het een geschrift, waaruit eenig
recht kan ontstaan (namelyk het recht op een vaste plaats op
een markt) en kan degene, die het valschelyk opmaakt, ter-
zake van het misdryf van valschheid in geschrift worden ge-
straft, indien uit het gebruik eenig nadeel kan ontstaan.
Dit laatste is myns inziens het geval, omdat iemand, die ten
onrechte een vaste plaats verkrygt, daardoor andere gegadig-
den voor die plaats benadeelt. Ik moge aan Uw beter oordeel
overlaten, of het wenschelyk is, een dergelyk formulier in
te voeren: veel verwacht ik van deze repressieve bestryding
door middel van de Strafwet niet. Dit document betreft een advies over hoe identiteitsfraude bij de aanvraag van marktplaatsen in Amsterdam kan worden aangepakt. De aanleiding is een specifiek geval waarbij een zekere G. Broekman zich jarenlang met succes uitgaf voor zijn oudere broer L. Broekman.

De auteur bespreekt twee soorten maatregelen:
1. Preventief: Het gebruik van vingerafdrukken gekoppeld aan het Bevolkingsregister. De auteur merkt echter op dat dit bewerkelijk is en niet voorkomt dat een onbevoegde daadwerkelijk op de marktplaats gaat staan.
2. Repressief: Het invoeren van een officieel aanvraagformulier. Door dit formulier bij besluit van B&W vast te leggen, valt fraude bij het invullen onder Artikel 225 van het Wetboek van Strafrecht (valsheid in geschrifte).

De auteur concludeert met een sceptische noot over de effectiviteit van strafrechtelijke vervolging als middel om dit soort bedrog uit te bannen. De tekst weerspiegelt de bureaucratische uitdagingen van de vroege 20e eeuw in een groeiende stad als Amsterdam. De controle op identiteit was destijds minder fijnmazig dan tegenwoordig, wat ruimte liet voor persoonsverwisseling binnen families om economische voordelen (zoals een vergunning voor een marktplaats) te behouden. Het document toont de vroege discussies over het gebruik van biometrische gegevens (vingerafdrukken) en de juridische inkadering van ambtelijke processen om misbruik tegen te gaan. De term "Wethouder voor de Levensmiddelen" duidt op een periode waarin de distributie van voedsel en markttoezicht een cruciale politieke taak was, vaak geassocieerd met tijden van schaarste of strikte regulering.