Ambtelijke brief / Adviesrapport. 1 mei 1939. De Directeur (vermoedelijk van de Dienst van het Marktwezen). De Wethouder voor de Levensmiddelen te Amsterdam. [Linksboven, getypt:]
24/11/3 M.
1

[Rechtsboven, handgeschreven:]
I. de Groot

[Midden boven, diagonaal handgeschreven in potlood/inkt:]
Mv vander [onleesbaar] 1/5

[Rechtsboven, getypt:]
D/G.
1 Mei 1939.

Verzoek van I.de Groot tot
uitbreiding van zijn vergunning
tot het bakken van oliebollen
en patates frites op de markten.

den Heer Wethouder
voor de Levensmiddelen,
A l h i e r .

Onder terugzending van het met Uw kantbrief d.d. 7 April jl. ter verdere behandeling ontvangen stuk no.23/3 L.M.1939 heb ik de eer U te berichten, dat adressant op 24 Januari jl. onder no. 56/6 A.Z.1939 / 23/25 L.M.1938 door Burgemeester en Wethouders vergunning is verleend tot het bakken van oliebollen en patates frites op het marktterrein van het Waterlooplein (Zwanenburgwal). Hij verzoekt thans uitbreiding van deze vergunning tot het Amstelveld, waartegen mijnerzijds geen bezwaar bestaat. Ik geef U mitsdien beleefd in overweging de aan I.de Groot verleende vergunning tot het bakken van oliebollen en patates frites te doen luiden voor de markten Waterlooplein en Amstelveld.

De Directeur, * Taalgebruik: Het document is opgesteld in de formele, ambtelijke stijl van de late jaren '30. Termen als "kantbrief", "mitsdien" en de beleefdheidsvorm "heb ik de eer U te berichten" zijn typerend voor die periode.
* Inhoud: De kern van de brief is een gunstig advies van de directeur aan de wethouder. Een zekere I. de Groot heeft reeds een vergunning voor de markt op het Waterlooplein (Zwanenburgwal) en wil zijn werkterrein uitbreiden naar de markt op het Amstelveld.
* Product: Het is interessant om te zien dat "patates frites" in 1939 expliciet als handelsproduct wordt genoemd naast de traditionele oliebollen. Dit duidt op de opkomende populariteit van gefrituurde snacks in het Amsterdamse straatbeeld vlak voor de Tweede Wereldoorlog.
* Administratieve route: De brief bevat diverse kenmerken (L.M. staat waarschijnlijk voor Levensmiddelen, A.Z. voor Algemene Zaken) die de bureaucratische afhandeling binnen de gemeente Amsterdam illustreren. Dit document stamt uit mei 1939, een periode waarin de economische crisis van de jaren '30 nog voelbaar was en de oorlogsdreiging in Europa toenam. Voor kleine ondernemers zoals I. de Groot was een marktvergunning essentieel voor het levensonderhoud.

De locaties Waterlooplein en Amstelveld waren (en zijn) iconische marktlocaties in Amsterdam. Het feit dat de aanvraag via de "Wethouder voor de Levensmiddelen" loopt, wijst op het strikte toezicht dat de gemeente hield op de verkoop van voedselwaren op de openbare weg, zowel wat betreft vergunningen als openbare orde en hygiëne. Het Amstelveld was destijds een belangrijke plek voor de weekmarkt, en de uitbreiding van een standplaats daar was een lucratieve kans voor een ondernemer.