Getypt afschrift van een brief. 6 juni 1942 (met latere aantekeningen tot 29 juni 1942). A. Buffing, tuinder te Sloterpolder 359, Amsterdam-West. De Burgemeester van Amsterdam. A f s c h r i f t .

No. 2C/20/2 M. 1942 29/6.
No. 2C/20/1 M. 1942 13/6.
No. 541 L.M. 1942 10/6.
====================
Amsterdam, 6 Juni 1942.

Weledelgeboren Heer Burgemeester
van Amsterdam.

Weledele Heer,

Als tuinder zijnde kom ik ondergeteekende ten uwen met beleefd verzoek dit schrijven onder uw welwillende aandacht te brengen. In de dagbladen kwam het voor, waarin stond dat het verboden was, groenten aan de burgers te verkoopen vanaf de tuinderijen. Vrijdag 5 Juni heb ik geveild met spinazie en niettegenstaande de bevolking ik mag wel zeggen dringend vraagt om groenten bracht deze ( spinazie met knop ) ƒ 4,80 per 100 kilo op. Maximumprijs is 6 gulden per 100 kilo, de spinazie was prachtig mooi, het beteekende voor mijneen schade post van bijkans 5 gulden(veiling biljetten wil u gaarne ter inzage zenden). Uw zal het toch met mij eens zijn dat dit hier niet op zijn plaats is dat terwijl er een groot tekort is, dit nog niet eens zijn prijs opbrengt; dus dat de grossier het voordeel trekt van ons harde werken, daarom breng ik dit onder u zeer gewaardeerde aandacht, opdat er mogelijk ook iets op werd gevonden, bijvoorbeeld, dat dan zoo iets door gemeente wegen word afgenomen.
opdat wij dan ons rechtmatig loon ontvangen voor, ons arbeid met onze zeer lange arbeidsuren.
Vertrouwende op u rechtvaardigheid
Met beleefde groeten

Hoogachtend
Uw. dw. dnr,
A. Buffing,
Sloterpolder 359.
A'dam West.

De Wethouder voor de Levensmiddelen,
Wasch-en Schoonmaak, Bad-en Zwemin-
richtingen stelt deze in handen van
den Heer Directeur van het Marktwezen
om spoedig advies.

A'dam 11 Juni 1942. Deze brief biedt een uniek inkijkje in de economische spanningen tijdens de Duitse bezetting in Nederland. De kern van het probleem is een marktfalen veroorzaakt door oorlogsregels:
1. Verbod op directe verkoop: Tuinders mochten hun waar niet meer rechtstreeks aan de hongerige bevolking verkopen (om de distributie onder controle te houden).
2. Gedwongen veiling: Producten moesten via de veiling, waar de prijzen blijkbaar laag bleven ondanks de enorme vraag.
3. Prijsplafonds: Er was een maximumprijs (6 gulden per 100 kg), maar de tuinder haalde zelfs dat niet (4,80 gulden), terwijl de consument elders waarschijnlijk de hoofdprijs betaalde.

De schrijver wijst op de onrechtvaardigheid waarbij de 'grossier' (tussenhandelaar) profiteert van de schaarste, terwijl de producent voor een schijntje moet verkopen. Zijn voorstel is dat de gemeente direct inkoopt om een eerlijk loon voor de tuinders te garanderen.

Onderaan is de ambtelijke afhandeling te zien: de Wethouder voor Levensmiddelen stuurt het op 11 juni door naar de Directeur van het Marktwezen voor advies. In juni 1942 was de voedselvoorziening in Nederland al flink onder druk komen te staan. De bezetter had een strak systeem van distributie en prijsbeheersing ingevoerd om zowel de eigen troepen te voeden als de Nederlandse bevolking op een minimumniveau te houden (en zwarte handel tegen te gaan).

De Sloterpolder was destijds een belangrijk tuinbouwgebied aan de rand van Amsterdam (nu Amsterdam Nieuw-West). Tuinders daar werkten lange dagen om de stad van groenten te voorzien. De frustratie van A. Buffing is tekenend voor de groeiende onvrede onder producenten die klem kwamen te zitten tussen strengere regels en een stagnerende legale markt, terwijl de behoefte in de stad groot was. De genoemde datum 1942 markeert ook het jaar waarin de tekorten structureler werden, wat uiteindelijk zou leiden tot de hongerwinter van 1944-1945.