Notulen/verslag van een commissievergadering (vermoedelijk de Commissie voor het Ventwezen). -3-

De heer Presser ontkent in dit geval de bijzondere motieven.
De heer Neeter onderschrijft de meening van den Voorzitter. Spreker meent echter, meer gegevens over aanvrager te bezitten. Hij vraagt daarom uitstel van de behandeling van deze zaak tot de volgende vergadering.
De Commissie kan zich hiermede vereenigen.

Verzoek van Mevr. J. Engelen-Verstraeten om haar alsnog een ventvergunning te verleenen (om advies aan de Commissie gezonden onder no. 62/137 L.M. 1936).
De Voorzitter deelt mede, dat adressante in October 1933 een ventvergunning heeft aangevraagd. Deze aanvrage is toen niet verder behandeld omdat aanvraagster ruzie kreeg met den dienstdoenden ambtenaar ter secretarie; zij heeft toen van haar eventueele aanspraken op een ventvergunning afgezien. Destijds heeft zij niet aangetoond omstreeks September 1933 van het venten te Amsterdam haar beroep te maken. Waarschijnlijk is dit ook niet, gezien het feit, dat zij zelf verklaarde (in October 1933) "den laatsten tijd niet met handel uitgeweest te zijn". Thans legt zij echter een verklaring over van een agent van politie, waaruit blijkt, dat zij in 1933 te Amsterdam heeft gevent.
De Commissie acht het gewenscht, den agent van politie op te roepen, omdat het haar niet waarschijnlijk voorkomt, dat men thans nog positief kan verklaren, dat iemand 4 jaar geleden heeft gevent. Indien dit niet positief blijkt, behoort de aanvrage te worden afgewezen. Indien echter de agent zijn verklaring handhaaft, heeft de Commissie tegen inwilliging van de onderhavige aanvrage geen bezwaar. Het verzoek wordt, ter afdoening, in handen van den Voorzitter gesteld.

Verzoek van Mevr. R. Bakker-Schaap om haar alsnog een ventvergunning te verleenen, teneinde hierdoor in het bezit van een standplaatsvergunning te komen (om advies aan de Commissie gezonden onder no. 62/236 L.M. 1937). Dit document geeft een inkijk in de bureaucratische afhandeling van vergunningsaanvragen voor straathandel in de jaren '30. Enkele opvallende punten uit de tekst:

• Strenge bewijslast: Er wordt strikt getoetst of aanvragers vóór september 1933 al van het venten hun beroep hadden gemaakt. Dit was een cruciale datum in de Amsterdamse verordeningen om het aantal straathandelaren te beperken.
• Conflict met autoriteit: In het geval van Mevr. Engelen-Verstraeten wordt expliciet vermeld dat een "ruzie met den dienstdoenden ambtenaar" in 1933 de eerdere aanvraag deed stranden.
• Scepsis jegens getuigen: De commissie stelt zich kritisch op tegenover de verklaring van een politieagent. Men trekt in twijfel of een agent zich na vier jaar nog specifiek kan herinneren of iemand daadwerkelijk heeft gevent.
• Koppelverkoop van vergunningen: Bij de laatste casus (Mevr. Bakker-Schaap) blijkt dat een ventvergunning een noodzakelijke voorwaarde was om een felbegeerde standplaatsvergunning te kunnen bemachtigen. In de jaren '30, tijdens de economische crisis, was de druk op de straathandel in Amsterdam groot. Veel werklozen probeerden als venter in hun levensonderhoud te voorzien. Om de wildgroei in te dammen en de gevestigde handel te beschermen, hanteerde de gemeente Amsterdam een stringent beleid (vastgelegd in de Ventverordening). Alleen personen die konden aantonen dat zij reeds langere tijd van de straathandel leefden (vóór de peildatum van september 1933), maakten kans op een permanente vergunning. Dit document illustreert de individuele strijd van burgers tegen deze strikte regelgeving en de rol van de commissie als poortwachter. J. Engelen Neeter onderschrijft (De heer) Presser (De heer) Presser ontkent (De heer) R. Bakker Gemeente Amsterdam Politie