[Pagina 6]

-6-

huizen plegen te verkoopen. Deze regeling houdt in, dat die
inrichtingen de namen opgeven van diegenen, die voor dat
doel bij haar te werk gesteld zijn en die personen krijgen
een te hunnen name gestelde vergunning. Daar vergunningen
tot wederopzeggens toe verleend worden, zullen ze dus
ingetrokken moeten worden, zoodra een dergelijke instel-
ling ons bericht, dat een vergunninghouder niet meer voor
haar werkzaam is. Deze vergunninghouder heeft overigens
verder geen aanspraak op een zoodanige vergunning.

Ten slotte breng ik U nog in herinnering ons prae-
advies van 22 October 1937 (Gem. blad 1937, afd.1, blz. 1799
en 1800), waarmede de Gemeenteraad zich vereenigde en waar-
in wij adviseerden op het adres van de schillenophalersver-
eeniging "Door Eendracht Sterk" om voor het schillenopha-
lersbedrijf een vergunningstelsel in te voeren, afwijzend te
beschikken. Door de wijziging van de Ventverordening in den
hierbovenbedoelden zin zullen, naar analogie van hetgeen
in art. 90 bis van het Wetboek van Strafrecht is bepaald
(zie hierboven blz. 2), onder het begrip "opkoopen" krach-
tens de Ventverordening ook vallen "alle handelingen,
hoe ook genaamd, waarmede kenlijk hetzelfde wordt beoogd".
Hierdoor wordt ook het "om niet in ontvangst nemen" met
"opkoopen" gelijk gesteld. En waar artikel 1 tweede lid van
de Ventverordening met venten gelijk stelt het "opkoopen van
voorwerpen of stoffen van welken aard ook," zouden onder de
voorgestelde regeling wel degelijk ook de schillenophalers
begrepen zijn. In verband echter met de opvatting, neerge-
legd in het bovenaangehaalde prae-advies, is het gewenscht,
dit uitdrukkelijk uit te sluiten en dus in de Verordening
te spreken van het opkoopen van voorwerpen of stoffen, van
welken aard ook, met uitzondering van schillen en resten
van levensmiddelen.

[Pagina 7]

-7-

Indien Uw College zich met mijn standpunt kan ver-
eenigen, dat het ophalen van papier aan de huizen, be-
houdens met door ons uit te reiken vergunningen, verbo-
den moet worden, en de Ventverordening in dien geest
dus zal moeten worden aangevuld, zal aan de Commissie
voor de Strafverordeningen moeten worden verzocht, die
wijziging van de Ventverordening voor te bereiden. Het
tot die Commissie te richten schrijven zal ik U dan nader
ter vaststelling voorleggen.
vM
De Wethouder voor de Levensmiddelen,
Wasch- en schoonmaak-, bad- en zwem-
inrichtingen,

[Ondertekening in blauwe inkt]

--- * Kernboodschap: De wethouder stelt voor om de Ventverordening aan te passen zodat het ophalen van oud papier aan huis verboden wordt, tenzij men over een specifieke gemeentelijke vergunning beschikt.
* Juridische afbakening: Er wordt een juridische gelijkstelling gemaakt tussen het "opkopen" van goederen en het "om niet (gratis) in ontvangst nemen" ervan. Dit voorkomt dat ophalers de regelgeving omzeilen door te stellen dat ze niet betalen voor de materialen.
* Uitzondering voor schillen: Hoewel de nieuwe definitie breed genoeg is om ook schillenophalers te raken, adviseert de wethouder om "schillen en resten van levensmiddelen" expliciet uit te sluiten van dit verbod. Dit sluit aan bij een eerder besluit uit 1937 betreffende de vereniging "Door Eendracht Sterk".
* Procedure: Na akkoord van het College van B&W zal de Commissie voor de Strafverordeningen de feitelijke wijziging van de verordening voorbereiden.

--- Dit document stamt uit een periode (vermoedelijk eind jaren '30 of begin jaren '40, gezien de referentie naar 1937) waarin gemeenten de informele afval- en recyclingsector meer wilden reguleren. Schillenophalers en papierophaalders waren destijds een bekend straatbeeld; zij verzamelden grondstoffen voor veevoer (schillen) of de papierindustrie.

De tekst getuigt van een toenemende drang naar bureaucratische controle: door middel van vergunningen wilde de gemeente grip krijgen op wie er aan de deur kwam en namens welke instellingen zij werkten. De referentie naar artikel 90 bis van het Wetboek van Strafrecht (heling/opkoop van goederen) wijst erop dat men ook de criminaliteit (zoals diefstal van goederen die dan als 'oud materiaal' werden verkocht) hiermee wilde bestrijden. De portefeuille van de wethouder (Levensmiddelen, Waschinrichtingen etc.) duidt op een grote gemeente, mogelijk Amsterdam of Rotterdam, waar dergelijke sociale en hygiënische voorzieningen onder één wethouder vielen.