Handgeschreven conceptnotities/kanttekeningen bij een voordracht. Voordracht.
---
Pag. 2 alinea 2:

"Het staat volgens B en W vast, dat ook degene, die zijn beroep of gewoonte maakt van het ten geschenke aannemen van goederen, als "opkooper" in den zin van het Wetb. v. Strafrecht moet worden aangemerkt."
Deze opvatting ook in de Juridische litteratuur: Noyon: Het Wetboek van Strafrecht verklaard, (4de druk deel I pag. 510).

Pag 4.
Art. 1 lid 1 sub B:

"met uitzondering van afval van toebereide eetwaren en van onbereide eetwaren."
Dit is m.i. niet duidelijk.
Bedoelt men: afval van toebereide eetwaren en afval van onbereide eetwaren? Dan kan men beter stellen: "afval van eetwaren, zoowel toebereid als onbereid,"
[In de linkermarge:] eenvoudiger: "afval van eetwaren." / afval van lev.m. / schillen en resten van lev.m.
[Ingevoegde tekst boven de regel:] "afval van toebereide- of onbereide eetwaren,"

Bedoelt men: ~~met~~ "met uitzondering van onbereide eetwaren en van afval van toebereide eetwaren" dan is 't m.i. onjuist, omdat dan bijv. aardappelschillen (d.w.z. afval van onbereide eetwaren) [Boven de regel:] (uitgezonderd zijn - dus niet) niet ~~vrijelijk~~ mogen worden opgehaald. Het document is een kritische revisie van een juridische tekst op twee punten:
1. De definitie van een 'opkoper': De auteur bevestigt het standpunt van het college van Burgemeester en Wethouders (B en W) dat ook het stelselmatig aannemen van geschenken (zonder directe betaling) onder de regels voor opkopers valt. Dit is belangrijk om te voorkomen dat handelaren in gestolen goederen de dans ontspringen door te beweren dat zij goederen 'gekregen' hebben. Er wordt verwezen naar T.J. Noyon, een toonaangevende rechtsgeleerde uit die tijd.
2. Onduidelijkheid over afvalstoffen: De auteur wijst op een taalkundige ambiguïteit in de voorgestelde tekst over voedselafval. In de oorspronkelijke tekst is onduidelijk of "onbereide eetwaren" zelf worden uitgezonderd, of het afval daarvan. De auteur voert aan dat als de tekst ongewijzigd blijft, het ophalen van aardappelschillen (afval van onbereide eetwaren) strikt genomen verboden zou kunnen zijn, terwijl dat juist de bedoeling van de uitzondering is. De auteur suggereert vereenvoudigingen zoals "afval van eetwaren". Dit document stamt uit een periode waarin Nederlandse gemeenten hun Algemene Politieverordeningen (APV) professionaliseerden en afstemden op het landelijke Wetboek van Strafrecht (ingevoerd in 1886).
De discussie over "toebereide en onbereide eetwaren" heeft een sterke historische component: de schillenboer. In die tijd werd organisch afval door particulieren verzameld en opgehaald om als veevoer (voor varkens) te dienen. Gemeenten probeerden dit te reguleren uit oogpunt van hygiëne en om te voorkomen dat er ongewenste stoffen in de voedselketen terechtkwamen. De juridische strijd om een definitie die zowel sluitend als werkbaar was voor de praktijk (zoals het ophalen van aardappelschillen), is hier duidelijk zichtbaar. T.J. Noyon