Getypt afschrift van een verzoekschrift. 27 juli 1942 (ondertekening wethouder), verzoek waarschijnlijk kort daarvoor. Leendert Adriaan Klippel, wonende Dusartstraat 5-II te Amsterdam. De Wethouder voor de Levensmiddelen, Amsterdam. No.20/20/1 M.1942 A f s c h r i f t .
No.677 L.M.1942.

Aan den Edelachtbaren Heer
Wethouder voor de Levensmiddelen,
Amsterdam.

Edelachtbare Heer!

    Ondergetekende Leendert Adriaan Klippel, wonende

aan de Dusartstraat No. 5 II. Zuid,
geeft met verschuldigde hoogachting te kennen dat,
aangezien zij vrouw zwaar ziek zijnde, hij aangewezen is de
nodige levensmiddelen te halen, doch zelf invalide zijnde, n
niet in de rij kan staan.
De Docter heeft hem daarom een bewijsje verstrekt
om hem voorkeur te verleenen bij het halen van levensmiddelen
, dit bewijsje is na op waerheid onderzocht te zijn door de
politie, bureau 5e sectie 1e afdeeling, Stadhouderskade, af-
gestempeld.
Nietegenstaande dit bewijs is het hem onmogelijk
levensmiddelen te bekomen, waarvoor het publiek in rijen staat
De Chef-marktmeester, die hem zeer ter wille was,
beriep zich op de Wethouder, waar de zaak aanhangig was.
Om deze redenen wend ik mij tot UEd+Achtbare, met
het beleefde verzoek mij een bewijs te verstrekken om tot
voorrang te dienen van de nodige levensmiddelen voor middelen
te kunnen koopen.
Hij verblijft met de meeste
hoogachting.
Ued.Achtbare dw.dienaar.
w.g. L.A.Klippel.

De Wethouder voor de
Levensmiddelen, Wasch-
en Schoonmaak, Bad-en
Zweminrichtingen stelt
deze in handen van den
Directeur van het Markt-
wezen om advies.
A'dam, 27 Juli 1942. In deze brief verzoekt L.A. Klippel om een officieel voorrangsbewijs voor het doen van boodschappen. Hij verkeert in een schrijnende situatie: hij is zelf invalide en zijn vrouw is ernstig ziek. In de oorlogsjaren was schaarste aan de orde van de dag, waardoor mensen urenlang in de rij moesten staan voor basisbehoeften. Voor iemand die fysiek niet in staat is om te staan, betekende dit dat hij geen voedsel kon bemachtigen.

Opvallend is de bureaucratische weg die al is afgelegd: Klippel heeft al een doktersverklaring die bovendien door de politie op de Stadhouderskade is gecontroleerd en afgestempeld. Desondanks blijkt dit "informele" bewijs in de praktijk niet te werken, mogelijk omdat winkeliers of marktmeesters zonder officieel gemeentelijk bewijs geen uitzonderingen durfden te maken voor de "rij-cultuur". De brief eindigt met een ambtelijke notitie waarin de wethouder de zaak doorverwijst naar de Directeur van het Marktwezen voor advies. Het document dateert van juli 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland. De voedselsituatie verslechterde gestaag en het distributiesysteem was volledig van kracht. Het staan in de rij ("in de rij staan") was een tijdrovende en fysiek zware dagtaak geworden voor de Amsterdamse bevolking.

De brief geeft een inkijkje in de dagelijkse overlevingsstrijd van kwetsbare burgers. Terwijl de grote geschiedenis zich afspeelt op de slagvelden, toont dit document de "kleine geschiedenis": de strijd van een invalide man in de Pijp (Dusartstraat) die simpelweg probeert eten te kopen voor zijn zieke vrouw zonder ineen te storten in een wachtrij. De uiterst beleefde en onderdanige toon ("UEd.Achtbare dw.dienaar") was destijds de norm in correspondentie met het stadsbestuur, maar onderstreept hier ook de afhankelijkheid van de burger van de bureaucratische machthebbers.