Handgeschreven aantekeningen op gelinieerd papier (mogelijk uit een notitieblok). veilingplicht voor tuinder (4.
altijd bestaan, doch voor
tuinder steeds afgeweken,
ook in 1914 en ook sedert
Crisiswetten 1933

tijd voor tuinder beschikbaar
bij veilen is zeker langer
dan bij markten door tuinder
zelf. aflevering aan grossier
etc.

Tuinder komt later thuis
dan nu en is zeker niet thuis
op moment van den dag, dat
hij juist thuis moet zijn.
Moet verdeling in blokken maken
Zal zooveel kosten aan personeel
etc. dat voor tuinder niets over
blijft.

Tuinderver. heeft kleinhandel
noodig bij groote aanvoer
om partijen weg te werken.
wordt ook bez. * Inhoud: De tekst somt argumenten op tegen of kanttekeningen bij de "veilingplicht" (de verplichting voor producenten om hun waren via de veiling te verkopen). De schrijver merkt op dat er historisch gezien (sinds 1914 en de Crisiswetten van 1933) vaak van deze plicht is afgeweken.
* Logistieke bezwaren: Er wordt gewezen op het tijdsverlies voor de tuinder. Zelf verkopen op markten of direct aan grossiers zou efficiënter zijn. De veiling dwingt de tuinder tot laat van huis te zijn op ongunstige tijden.
* Financiële bezwaren: De noodzaak om producten in "blokken" (partijen) te verdelen brengt extra personeelskosten met zich mee, waardoor er voor de tuinder zelf geen winst overblijft.
* Samenwerking: Er wordt gesteld dat tuindersverenigingen (Tuinderver.) de detailhandel nodig hebben om bij een groot aanbod de voorraden weg te kunnen werken.
* Schrifttype: Een vlot, cursief handschrift uit de vroege tot midden 20e eeuw, met gebruik van de destijds gangbare spelling (zoals "zooveel" en "noodig"). Dit document bevindt zich in de context van de Nederlandse landbouwgeschiedenis, specifiek de ontwikkeling van het veilingsysteem. De "veilingplicht" was bedoeld om de macht van de tuinders te bundelen tegenover opkopers, maar zoals uit deze tekst blijkt, was er in de praktijk weerstand vanwege de bureaucratie, de kosten en de starre tijden die niet altijd pasten bij de dagelijkse praktijk van het boerenbedrijf. De verwijzing naar de Crisiswetten van 1933 is cruciaal; tijdens de Grote Depressie greep de overheid hard in de markt in om de prijzen te ondersteunen, wat vaak leidde tot strengere regels voor tuinders.