Handgeschreven ambtelijke notitie of memo. 26 oktober 1942 (met een latere kanttekening van 2 november 1942). [Hoofdtekst]

Aan Driebergen

Het verzoek van Hakvoort
is door mij met den Heer
Veldkamp van de N.V.C.
besproken.
De Heer Veldkamp is het met
mij eens dat de zoutwater-
visch, indien eenigszins
mogelijk versch moet wor-
den aangevoerd.
Alleen in geval van storm-
weer, waardoor de netten
niet direct geleegd kun-
nen worden en dienten-
gevolge de mogelijkheid
niet is uitgesloten, dat de
visch niet geschikt meer
is om versch te worden ver-
zonden, kan deze worden
gerookt. De Heer Veldkamp
zal den agent van de N.V.C.
te Urk opdragen, aldus
te handelen.
Aan J. Hakvoort kan m.i.
worden bericht, dat hij zich
met bedoelden agent kort
verstaat.
26.10.'42 Dekker.

[Marginale notitie in de linker marge, verticaal geschreven in rode inkt]

J. Hakvoort berichtte Urk te
moeten tot NVC. event. afw.
D. Urk 2-11-42 Het document betreft een instructie over de logistiek en verwerking van vis in de haven van Urk tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kern van de correspondentie is de afweging tussen het aanleveren van verse vis versus het roken van de vis.

De beleidslijn die hier wordt vastgelegd, is dat zoutwatervis in principe altijd vers moet worden aangevoerd en verzonden. Roken wordt slechts als noodoplossing toegestaan wanneer "stormweer" ervoor zorgt dat de netten niet tijdig geleegd kunnen worden, waardoor de vis niet langer vers genoeg is voor transport. De heer Veldkamp van de N.V.C. (Nederlandsche Visscherij Centrale) zal de lokale agent in Urk instructies geven om volgens deze richtlijn te handelen met visser J. Hakvoort.

De rode kanttekening van 2 november 1942 lijkt een korte bevestiging van de opvolging in Urk, waarbij Hakvoort is geïnformeerd dat hij zich moet schikken naar de richtlijnen van de N.V.C. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland was de visserijsector strikt gereguleerd door de Nederlandsche Visscherij Centrale (N.V.C.). Dit orgaan hield toezicht op de vangst, prijzen en distributie van vis. Verse vis was een schaars en belangrijk onderdeel van de voedselvoorziening (en export naar Duitsland).

Het roken van vis was een traditionele conserveringsmethode, maar de autoriteiten gaven de voorkeur aan verse vis voor directe distributie via de officiële kanalen. Dit document illustreert hoe gedetailleerd de bemoeienis van de centrale instanties was met individuele vissers (zoals de bekende Urker vissersfamilie Hakvoort) en lokale verwerkingsmethoden in een tijd van schaarste en strikte controle. D. Urk J. Hakvoort Veldkamp van (De heer)