Getypte rapportpagina (paginanummer 20). - 20 -

aanvoer aan het buitenterrein stopgezet, hetgeen
een verklaring vormt voor de verminderde opbreng-
sten van den aanvoer op dit terrein.

De opbrengst der heffingen op den verkoop
van visch (de vroegere afslaggelden) vermeerderde
daarentegen sterk tengevolge van de nieuw inge-
voerde maatregelen, waardoor alle voor Amsterdam
bestemde visch uitsluitend via den afslag wordt
aangevoerd.

De aanvoer en verdeeling van mosselen
aan den afslag bleef geschieden via een uit den
handel gevormde combinatie in samenwerking met
de Nederlandsche Visscherij Centrale en het
Centraal Verkoopkantoor van Mosselen te Bergen
op Zoom, met dien verstande, dat met ingang van
het nieuwe seizoen in September bij Besluit van
den Burgemeester werd bepaald, dat de verkoop
door den kleinhandel voortaan - buiten den verkoop
in vischwinkels en vischhallen te Amsterdam -
uitsluitend zou geschieden op de verkoopplaatsen,
door den Burgemeester o.m. aangewezen voor den
verkoop van zee- en zoetwatervisch en garnalen.

Evenals met laatstgenoemde vischsoorten De tekst beschrijft organisatorische en financiële wijzigingen in de Amsterdamse vissector:
1. Verschuiving in inkomsten: Door het stopzetten van aanvoer op het 'buitenterrein' daalden daar de opbrengsten. Dit werd echter gecompenseerd door een stijging van de centrale heffingen (afslaggelden), omdat alle vis voor de stad voortaan verplicht via de centrale afslag moest worden aangevoerd.
2. Centralisatie van de mosselhandel: De distributie van mosselen werd strikt gereguleerd via een samenwerkingsverband tussen de handel, de 'Nederlandsche Visscherij Centrale' en het kantoor in Bergen op Zoom.
3. Beperking van verkooppunten: Per burgemeestersbesluit werd de ambulante kleinhandel in mosselen beperkt tot specifieke, door de gemeente aangewezen locaties, vergelijkbaar met de regulering voor andere vissoorten. De inhoud van dit document wijst vrijwel zeker op de periode van de Duitse bezetting (1940-1945) in Nederland. De "Nederlandsche Visscherij Centrale" (NVC) was een crisisorganisatie die door de bezetter werd ingezet om de vissector centraal te beheersen, de distributie te controleren en de voedselvoorziening te reguleren. De dwingende aard van de maatregelen (verplichte aanvoer via de afslag en strikte toewijzing van verkoopplaatsen door de burgemeester) is kenmerkend voor de geleide economie en het distributiestelsel uit die oorlogsjaren. De gebruikte spelling (zoals "visch" en "den") is de officiële spelling-Marchant, die destijds de standaard was.