Handgeschreven ambtelijke notitie / aanvraagbriefje. 1 juni 1943. Getekend met initiaal 'M' (mogelijk een afdelingshoofd). Hfd GMB (waarschijnlijk Hoofd Gemeentelijk Montage Bedrijf of een vergelijkbare gemeentelijke instantie). [Bovenaan rechts:]
Hfd GMB

[Hoofdtekst:]
Hierdoor verzoek ik U
beleefd mij in de gelegenheid
te stellen tot het aanschaffen
van 25 stuks zaklantaarn
batterijen (baby staaf 2 cel
20 x 70 mm)
Ik breng U in herinnering
dat gedurende April ’43
voor mijn Dienst slechts
10 batterijen beschikbaar
konden worden gesteld,
terwijl over de afgelopen
maand in het geheel niets
ontvangen werd. Het zal
U dus duidelijk zijn dat
thans van deze geringe
voorraad niets meer aanwezig
is.

[Paraaf midden rechts:]
SD

[Linksonder:]
M.
1-6-’43

[Middenonder, met andere pen/hand:]
SD 4/6 ’43

[Rechtsonder, in rood potlood/inkt:]
7/15/1

[Uiterst rechtsonder, in blauw:]
7 Het document is een zakelijke en dringende aanvraag voor basismaterialen binnen een gemeentelijke instelling tijdens de oorlogsjaren. De toon is formeel en beleefd ("verzoek ik U beleefd").

De kern van de boodschap is de schaarste aan batterijen. De schrijver (M.) onderbouwt de aanvraag voor 25 stuks door te wijzen op het gebrek aan leveringen in de voorgaande maanden: in april ontving de dienst slechts 10 stuks en in mei helemaal niets. Hierdoor is de voorraad volledig uitgeput. De technische specificaties van de batterijen ("baby staaf 2 cel 20 x 70 mm") wijzen op een noodzaak voor specifieke apparatuur, waarschijnlijk voor gebruik door personeel dat in de avonduren of in donkere ruimtes moest werken.

De verschillende parafen en data onderaan het document laten de ambtelijke gang van zaken zien. De aanvraag is geschreven op 1 juni 1943 en lijkt op 4 juni 1943 te zijn gezien of goedgekeurd door een functionaris met de initialen 'SD'. Dit document stamt uit juni 1943, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Schaarste was in deze periode aan de orde van de dag voor vrijwel alle goederen. Grondstoffen waren schaars en veel productie werd aangewend voor de Duitse oorlogsindustrie.

Batterijen waren in die tijd cruciaal, zeker vanwege de verplichte 'verduistering' die door de bezetter was opgelegd. Straatverlichting was uitgeschakeld en ramen moesten lichtdicht worden afgeschermd. Zaklantaarns waren daarom essentieel voor iedereen die na zonsondergang de straat op moest voor werk of noodzakelijke diensten.

De moeite die hier wordt gedaan voor een relatief kleine hoeveelheid batterijen (25 stuks) illustreert hoe diep de schaarste ingreep in het dagelijks functioneren van zelfs officiële gemeentelijke instanties. Alles moest schriftelijk worden verantwoord en goedgekeurd via een bureaucratisch proces.