Handgeschreven memo of ambtelijke notitie. 25 mei 1943. [Linksboven, onleesbaar krabbeltje, mogelijk "Gez"]

G. Sterkenburg Sr.
heeft de volgende toewij-
zing 3 x aal + 1 [doorgehaald woord, mogelijk "mand"] x
ger. visch.

Sterkenburg Jr. heeft toe-
stemming op zijn toewij-
zing levende aal te mogen
rooken.

Of uitbreiding van zijn
bedrijf in verband met
zijn loonrooken noodig
is, kan door mij niet
worden beoordeeld.

25.-5-’43.
de Hair Het document betreft de administratie rondom de toewijzing van vis (aal en gerookte vis) tijdens de Duitse bezetting van Nederland. Er wordt onderscheid gemaakt tussen de toewijzingen van vader (Sr.) en zoon (Jr.) Sterkenburg.

Opvallend is de specifieke toestemming aan Sterkenburg Jr. om de aan hem toegewezen levende aal zelf te mogen roken. De opsteller van het briefje, De Hair, onthoudt zich van een oordeel over een eventuele bedrijfsuitbreiding voor "loonroken" (het roken van vis voor derden tegen betaling). Dit duidt op de strikte regelgeving en bureaucratie rondom bedrijfsvergunningen en grondstoffendistributie in oorlogstijd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de voedselvoorziening in Nederland onderworpen aan een streng distributiesysteem. Visserijproducten waren essentieel, maar de handel en verwerking ervan werden streng gecontroleerd door rijksbureaus.

De naam "De Hair" komt in archieven uit die periode vaker voor in de context van de visserijinspectie of lokale distributiekringen (mogelijk in de regio Utrecht/Vreeswijk, waar de familie Sterkenburg van oudsher actief was in de visserij). "Loonroken" was een gebruikelijke praktijk waarbij vissers hun vangst lieten conserveren door gespecialiseerde rokerijen; een verzoek tot uitbreiding hiervan in 1943 was precair vanwege de schaarste aan brandstof en materialen. G. Sterkenburg