Handgeschreven nota of verslag. Niet expliciet op deze pagina, maar verwijst naar juni 1943. Vermoedelijk geschreven eind 1943 of 1944. (2)
herstel van het contact met
het publiek noodig is, wenschelijk
wordt geacht.
Er wordt op gewezen, dat in
Juni 1943 een uitgewerkt plan
met vertegenwoordigers van den
handel is besproken. Dit plan
ging uit van een vischkaart en
klantenbinding. Door het koppelen
aan een klantenbinding bleek
het plan practisch onuitvoerbaar
te zijn. Daarom is thans uit-
gegaan van het uitgeven van een
vischkaart zonder meer en
om te komen tot een redelijke
spreiding over de bevolking, waar-
door groote rijvorming wordt
vermeden, wordt in overweging
gegeven om de vischkaarten
in verschillende kleuren te
doen uitreiken.
In het kort worden hier-
onder de punten behandeld.
A. Uitreiking van een vischkaart
aan de bevolking. De tekst beschrijft een beleidswijziging met betrekking tot de distributie van vis tijdens de Tweede Wereldoorlog.

1. Noodzaak van contact: De schrijver opent met de stelling dat het herstellen van contact met het publiek nodig en wenselijk is, wat duidt op een zekere onvrede of afstand tussen de autoriteiten en de burgerbevolking.
2. Mislukt plan (Juni 1943): Er wordt gerefereerd aan een eerder plan waarbij een "vischkaart" gekoppeld was aan "klantenbinding". Dit hield waarschijnlijk in dat consumenten aan een specifieke winkelier gebonden zouden worden. Dit plan bleek in de praktijk onuitvoerbaar.
3. Nieuw voorstel: Het huidige voorstel is om een viskaart "zonder meer" (dus zonder de koppeling aan een specifieke winkel) uit te geven.
4. Logistieke oplossing voor rijen: Om grote mensenmassa's en "rijvorming" bij distributiekantoren te voorkomen, wordt voorgesteld om kaarten in verschillende kleuren te gebruiken. Dit diende waarschijnlijk om groepen mensen op verschillende tijden of locaties te laten komen (spreiding). Tijdens de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945) was bijna alles op de bon. Het distributiesysteem was complex en voortdurend aan verandering onderhevig door schaarste en pogingen van de bezetter om de bevolking te controleren.

Vis was een belangrijk onderdeel van het dieet, zeker toen vlees steeds schaarser werd. "Klantenbinding" was een systeem waarbij men zich moest registreren bij een vaste winkelier. Hoewel dit de planning voor de overheid vergemakkelijkte, beperkte het de vrijheid van de consument en zorgde het voor logistieke problemen als voorraden ongelijk verdeeld waren.

De angst voor "groote rijvorming" was tweeledig: enerzijds was het inefficiënt en frustrerend voor de bevolking, anderzijds vormden grote groepen wachtende mensen een veiligheidsrisico voor de bezetter (kans op demonstraties of onrust). Het gebruik van kleurgecodeerde distributiebescheiden was een veelgebruikte methode om de logistieke stroom van miljoenen mensen te beheersen. Dit document biedt een inkijkje in de ambtelijke discussies over de praktische uitvoering van de schaarste-economie.