Getypt concept met handgeschreven correcties en kanttekeningen. Concept VD/SV
=======

Plan Mevrouw Redeker.

De visch wordt op de Vischmarkt aangevoerd. Door de Ge-
meente ambtenaren wordt een deel der visch w.o. de fijne zeevisch,
gereserveerd voor ziekenhuizen en hotels.

De verdeeling gaat daarna op de gewone wijze, dus sommige
handelaren 1, andere 2 of 3 verder.

Voor de bevolking is de visch te verkrijgen op visch-
kaarten, voor elk gezinslid 1. Zie model. Elke handelaar mag niet
meer dan een bepaald aantal klanten bedienen. Die 2 of 3 toewijzingen
hebben 2 of 3 x zooveel als iemand die 1 toewijzing heeft.

De klanten kunnen met inachtneming van het bepaalde in
de vorige alinea (max.aantal) zelf hun leveranciers kiezen. Zij
dienen hun vischkaart bij dien leverancier te doen afstempelen [omcirkeld in rood] en
van een volgnummer te doen voorzien. Dat volgnummer blijft steeds
voor hun gelden. Het moet correspondeeren met het volgnummer van
inschrijving in een door hem bij te houden klantenregister. Daarin
noteert hij volgnummer, naam en adres.

De vischkooper neemt indien hij geen winkel heeft, een
hem door den D.M. aangegeven standplaats in en verkoopt van 10.00
uur tot hij uitverkocht is [tussenvoeging] en als er een middagverdeeling van visch is
van 4.00 uur tot hij uitverkocht is.
[handgeschreven toevoeging:] of zooveel later als omstandigheden meebrengen

Hij annonceert dagelijks bij het innemen der standplaats
duidelijk op een bord de volgorde van klanten die dien dag in aan-
merking komen. Er komen bijv. 50 menschen van 1 - 50 in aanmerking.
Voor degenen, die komen (boven de 50) is dan wellicht geen visch,
als alle 50 komen, doch deze hebben den volgende dag de eerste
plaatsen.

[Onderaan handgeschreven:]
Gelijke rechten, voordeel voor allen.
Ieder kooper zoetwatervisch en zeevisch.
( publiek ) Het document is een beleidsvoorstel voor de distributie van vis tijdens een periode van schaarste. De kernelementen van het "Plan Mevrouw Redeker" zijn:
1. Prioritering: Ziekenhuizen en hotels krijgen voorrang op "fijne zeevisch".
2. Rationering: Verkoop vindt plaats via "vischkaarten" (één per gezinslid).
3. Klantbinding: Consumenten moeten zich registreren bij een vaste handelaar, die een klantenregister bijhoudt. Dit voorkomt dubbele inkopen en faciliteert de controle.
4. Logistiek: Handelaren zonder winkel krijgen een standplaats toegewezen door de "D.M." (vermoedelijk de Distributiedienst of Distributiemeester).
5. Wachtlijstsysteem: Er is een transparant systeem met volgnummers op een bord. Wie de ene dag buiten de boot valt (boven nummer 50), krijgt de volgende dag voorrang.

De handgeschreven aantekeningen onderaan benadrukken het morele aspect van het plan: "Gelijke rechten, voordeel voor allen." Dit document stamt zeer waarschijnlijk uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). Gedurende deze tijd was er een nijpend tekort aan voedsel, waardoor nagenoeg alle levensmiddelen "op de bon" gingen. De overheid (en lokale besturen) zochten continu naar efficiënte manieren om de schaarse goederen zo eerlijk mogelijk te verdelen en zwarte handel tegen te gaan.

"Mevrouw Redeker" was vermoedelijk een betrokken burger of een lid van een lokale adviescommissie die een pragmatische oplossing aandroeg voor de distributieproblematiek in een specifieke gemeente. De afkorting "D.M." in de tekst verwijst naar de autoriteiten die belast waren met de distributie, een cruciaal orgaan in het dagelijks leven tijdens de oorlogsjaren. De vermelding van "zoetwatervisch en zeevisch" wijst erop dat men alle beschikbare bronnen van proteïne probeerde te reguleren. Redeker (Mevrouw)