Notulen of verslag van een vergadering betreffende distributie. Ongedateerd (vermoedelijk 1942-1944 op basis van de term 'arbeidsinzet'). -3-

Inschrijving der klanten bij de kleinhandelaren.

Er zijn ± 350 versche-vischhandelaren en 700.000 klanten.; dit zou per handelaar 2000 klanten = 500 gezinnen zijn, indien elke handelaar dezelfde toewijzing ontvangt; dit is evenwel niet het geval.

Men acht het practisch niet mogelijk, dat de straatkoop-lieden een klantenlijst bijhouden. Weersomstandigheden; boven-dien kunnen vele handelaren vrijwel niet schrijven.

Heer Lammers: men met ermee rekening houden, dat de handelaren tusschen 25 en 45 jaar voor den arbeidsinzet zullen worden opgeroepen. Dit zal bij de verdeeling groote veranderingen met zich brengen en dus ook bij de distributie onder de bevolking.

Mr. Bart: stelt voor aan de inschrijvingskaart 6 bonnetjes te doen druk-ken; de klantenlijst is dan niet meer noodig.

Heer Van Meurs: dit is niet mogelijk, aangezien dan nog de rijvorming niet wordt voorkomen en daar gaat het juist mede om. Het publiek zal dan tientallen keeren naar de markten moeten gaan om te zien of het al visch kan krijgen.

Mr. Bart: dan moet de klantenlijst gehandhaafd blijven, doch niet met namen, doch alleen nummers. De kleinhandelaren worden genummerd van 1 - 350 en elke handelaar geeft zijn klanten in volgorde een ondernummer. Dus kleinhandelaar no.1 geeft ondernummers bijv. 500; deze nummers komen op de inschrijvingskaarten, dus 1/1, 1/2, 1/3 enz. tot 500. Wanneer hij een vischtoewijzing heeft gekregen, kondigt hij op een bord aan, dat dien dag aan de beurt zijn de no's 1/1 t/m 1/40 enz. Wanneer bon 1 aan de beurt is, moet deze koopman dus 40 bonnetjes no.1 inleveren.

De Inspecteur: acht dit stelsel onmogelijk. Stel dat men eens in de 2 à 3 maanden aan de beurt zou komen en men moet kleine voorntjes nemen! Het gemiddeld publiek neemt deze vischsoort niet, even-min als kleine schar. Bepaalde incourante vischsoorten ~~moeten~~ van distributie ~~worden~~ uitgesloten. (Handgeschreven tussenvoeging: visch moet) Het aantal te bedienen klanten per toewijzing moet ruim worden genomen, aangezien er altijd menschen weg blijven. Als een handelaar voor 25 klanten visch heeft, zal hij moeten aankondigen: van 1 t/m 25 à 30. Wat gebeurt er met de klanten, wanneer de koopman wordt ge-straft of naar het buitenland moet? Deze klanten zullen dan op andere kooplieden in dezelfde buurt moeten worden overge-schreven. Moeten deze kooplieden dan ook de toewijzing van de verdwenen kooplieden overnemen? Dit geeft evenwel moeilijkheden met de indeeling der toewijzingen op de Vischmarkt! De koop-lieden kunnen namelijk op de Vischmarkt niet herbevoorraad

(Handgeschreven in de linker marge:)
F Besproken wordt, of De tekst beschrijft een ambtelijke discussie over het organiseren van de visdistributie. De kern van het probleem is de enorme schaarste: er zijn 700.000 klanten voor slechts 350 handelaren.

De discussiepunten zijn:
* Administratieve beperkingen: Veel straatverkopers zijn analfabeet, wat het bijhouden van klantenlijsten onmogelijk maakt.
* Logistiek: Men probeert "rijvorming" (lange wachtrijen) te voorkomen door een nummerstelsel voor te stellen, waarbij klanten pas naar de markt komen als hun nummer wordt opgeroepen.
* Productkwaliteit: De "Inspecteur" wijst erop dat mensen niet bereid zijn maanden te wachten op hun beurt om vervolgens te worden afgescheept met "incourante" (onpopulaire) vis zoals voorntjes of schar.
* Personeelstekort: De "Arbeidsinzet" (gedwongen tewerkstelling in Duitsland) zorgt voor onzekerheid over de beschikbaarheid van de handelaren zelf. Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog (vermoedelijk rond 1943). De term "arbeidsinzet" verwijst direct naar de verordening waarbij Nederlandse mannen werden opgeroepen om in de Duitse oorlogsindustrie te werken.

De distributie van voedsel was in deze jaren een gigantische operatie. Omdat er tekorten waren aan bijna alles, waaronder verse vis, moest de overheid ingrijpen met bonkaarten en inschrijfsystemen om zwarte handel te voorkomen en een eerlijke (zij het minimale) verdeling te waarborgen. De tekst toont de bureaucratische realiteit achter de honger en de praktische problemen die ontstonden wanneer handelaren werden weggevoerd of gestraft.