Getypte ambtelijke rapportage of verslag (pagina 2). Omstreeks 1942 (gebaseerd op tekstinhoud). -2-

handelaar op de markt. Bij deze bevoorrading kan zooveel mogelijk rekening worden gehouden met de in de verschillende stadsbuurten bij voorkeur gewenschte groentensoorten.

De aanvoeren van visch in 1942 waren zoodanig, dat per hoofd van de bevolking een per ongeveer 3 maanden ruim ½ pond visch beschikbaar is.

Inspecteur De Haer heeft naast bovenstaand plan, een idee voor een betere distributie der visch uitgewerkt, waarvan de korte samenvatting hieronder volgt.

Ieder gezin wordt in het bezit gesteld van een vischkaart. De kaart wordt uitgereikt aan de distributie-kantoren. De houder van een vischkaart kan, indien voldoende visch beschikbaar komt, eenmaal per maand de op de vischkaart aangegeven vischsoorten koopen nl. 1) zee- of zoetwatervisch, 2) levende of gerookte aal, 3) garnalen, 4) overige gerookte vischsoorten.

Indien op een bepaald moment op een verkoopplaats of in een winkel niet voldoende koopers aanwezig zijn of voor een bepaalde vischsoort geen animo is, kan de visch vrij worden verkocht, echter met dien verstande, dat ook deze verkoop in de daarvoor bestemde kolom wordt gedateerd met de aantekening "vrij".

Op de markten vult de marktambtenaar den datum in, terwijl de winkeliers daartoe op straffe van uitsluiting worden verplicht.

De winkeliers moeten onmiddellijk bij aankomst met de visch in hun winkels op een bord de hoeveelheden en de soorten, welke zij hebben aangevoerd, vermelden.

Het verschil tusschen beide plannen bestaat hierin, dat de heer Van Meurs een persoonskaart wil uitgeven en de heer De Haer een gezinskaart.

De persoonskaart geeft een eerlijke verdeeling; de gezinskaart niet, aangezien daarbij niet wordt gelet op de grootte van het gezin.

Mr. Bart [in de kantlijn] acht het uitgeven van gezinskaarten practisch onuitvoerbaar. Dat heeft de uitgifte van de kolenkaarten wel bewezen. Daarbij zijn namelijk zeer groote moeilijkheden gerezen. Voor den Distributiedienst is het uitgeven van persoonskaarten het meest eenvoudige.

Besloten wordt om voorloopig laatstgenoemd stelsel aan te houden. Dit document is een ambtelijk verslag over de logistieke en bureaucratische uitdagingen van de voedseldistributie in oorlogstijd. De kern van het document betreft de keuze tussen twee distributiesystemen voor vis:
1. Het systeem-De Haer: Een gezinskaart (één kaart per huishouden).
2. Het systeem-Van Meurs: Een persoonskaart (per individu).

Er wordt een kritische afweging gemaakt waarbij 'Mr. Bart' (waarschijnlijk een beleidsmaker of jurist) adviseert om voor de persoonskaart te kiezen. Zijn argumenten zijn zowel gebaseerd op rechtvaardigheid (rekening houden met gezinsgrootte) als op praktische ervaringen uit het verleden (de mislukte uitgifte van kolenkaarten). De tekst geeft ook inzicht in de strikte controle: winkeliers worden verplicht voorraden op borden te vermelden en marktambtenaren controleren de datering op straffe van uitsluiting. De tekst is geschreven tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. De vermelding van het jaar 1942 en de schaarste (slechts een half pond vis per drie maanden per persoon) illustreert de nijpende voedselsituatie. De distributiedienst speelde een cruciale rol in het dagelijks leven om de schaarse goederen zo gecontroleerd mogelijk te verspreiden en zwarte handel tegen te gaan. De discussie over gezinskaarten versus persoonskaarten was een terugkerend thema in de oorlogsbureaucratie, waarbij de efficiëntie van het apparaat vaak botste met de sociale realiteit van grote gezinnen.