Handgeschreven ambtelijke notitie op gelinieerd papier (mogelijk uit een kladblok). "10/6" (waarschijnlijk 10 juni). 10/6
2
toen handelaren bekend.
Daaruit is [doorgehaald: een aanwijzing] te berekenen
v d aantal klanten per handelaar.
V’dammers niet in verwerking
vooral de en zoomers voor
Zee-visch! Is onoverkomelijk.
i.v.m. contrôle.
[doorgehaald: gedurende zoomermaanden]
V’dammer alleen Zeevisch.
dus zijn klanten ook alleen [pijl naar rechtsonder]
met October nieuwe visch-
kaarten, maar dat kan niet,
want dan heeft de bevolking nog
niet geheel gedraaid bijv.
[Marge: Bart] toestaan, dat herbevoorrading
in dit stelsel alleen maar mogelijk
is op basis v. de ingeleverde
bonnen. Alle visch moet dan
natuurlijk via den afslag.
zie punt 3.
[Marge: Die] herbevoorrading niet.
Gaat alleen om verantwoording
verkochte visch en meer niet.
Bovendien de een 80 bonnen
[Marge: pijl] de ander 100. Welke visch- De notitie behandelt de logistieke en bureaucratische uitdagingen van een visdistributiesysteem. De belangrijkste punten zijn:
* Klantberekening: Men probeert de omvang van de klantenkring per visdetailhandelaar vast te stellen om de toewijzing van voorraden te reguleren.
* Specifieke problematiek: Er wordt gewezen op een uitzonderingspositie voor 'V'dammers' (Volendammers), die blijkbaar uitsluitend zeevis verhandelen. Dit levert complicaties op voor de algemene controle en de 'verwerking' van gegevens.
* Rantsoenering: Er is sprake van "vischkaarten" en "bonnen". Er wordt gedebatteerd over het moment van invoering van nieuwe kaarten (oktober), wat problematisch wordt geacht omdat het proces bij de bevolking nog niet volledig is voltooid ("niet geheel gedraaid").
* Fraudepreventie: De schrijver hamert erop dat herbevoorrading strikt gekoppeld moet zijn aan het aantal ingeleverde bonnen en dat alle handel verplicht via de officiële visafslag moet verlopen om toezicht te garanderen. Gezien de terminologie ("vischkaarten", "bonnen", "contrôle") en de spelling (bijv. "visch", "zoomermaanden"), stamt dit document zeer waarschijnlijk uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). Tijdens de Tweede Wereldoorlog was vis een schaars goed dat op de bon ging. De overheid probeerde via een complex systeem van distributiestamkaarten en bonnen de voedselschaarste te beheersen en de zwarte handel in te dammen. De notitie geeft een inkijkje in de dagelijkse administratieve worsteling om lokale handelstradities (zoals die van de Volendammer vishandelaren) in te passen in een rigide, centraal gestuurd distributieapparaat.