Handgeschreven ambtelijke notitie of ontwerprapport (pagina 7). [1] te kunnen vaststellen.
[2] In dit geval blijven
[3] slechts de [doorgehaald: distributierechten], ——
[4] opgenomen bij punt E.
[5] bestaan.
[6] Om evenwel aan het kosten-
[7] element van de groep winkeliers
[8] tegemoet te komen zou onder-
[9] scheid kunnen worden ge-
[10] maakt tusschen de toewijzing
[11] van straathandelaars en
[12] winkeliers.
[13] Alle straathandelaars zouden
[14] dan een gelijke toewijzing kunnen
[15] ontvangen van bijv. 80 p. versche
[16] zw. visch; 80 p. aal = 1 ton
[17] 100 p. zeevisch = 1 ton
[18] De winkeliers zouden dan
[19] kunnen krijgen: 120 p. versche visch =
[20] 1 1/2 ton.; 120 p. aal = 1 1/2 ton
[21] en 125 p. zeevisch = 1 1/2 ton
[22] (nl. 100 p. zeevisch grof en
[23] 25 p. zure haring fijn).
[24] Het aantal klanten bij
[25] een straathandelaar zou
[26] dan moeten bedragen: De tekst betreft een beleidsvoorstel of een berekening met betrekking tot de distributie van vis. De kern van het document is het maken van een onderscheid in de toewijzing (quota) tussen straathandelaars en winkeliers.

De auteur stelt voor om winkeliers een hogere toewijzing te geven (gebaseerd op 1 1/2 "ton" of distributie-eenheid) vergeleken met straathandelaars (1 "ton"). Dit wordt gerechtvaardigd door het "kosten-element": winkeliers hebben vermoedelijk hogere vaste lasten (pand, personeel) dan ambulante handelaren.

Er worden specifieke hoeveelheden genoemd in ponden (p.) die gelijkstaan aan administratieve eenheden:
* Straathandelaar: 80-100 pond vis staat gelijk aan 1 ton (eenheid).
* Winkelier: 120-125 pond vis staat gelijk aan 1 1/2 ton (eenheid).

Er wordt onderscheid gemaakt tussen verschillende soorten vis: versche visch, aal (paling), zeevisch (grof) en zure haring (fijn). Dit document is hoogstwaarschijnlijk afkomstig uit de administratie van een Rijksbureau (zoals het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening) tijdens of kort na de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de schaarste groot en werd de handel strikt gereguleerd via een puntensysteem of toewijzingsstelsel.

De term "ton" in deze context verwijst vermoedelijk niet naar het gewicht van 1000 kg, maar naar een specifieke verpakkingseenheid of een administratieve rekeneenheid die gebruikt werd om de omvang van vergunningen te bepalen. De laatste regels suggereren dat de toewijzing verder gekoppeld gaat worden aan het aantal geregistreerde klanten per handelaar. Rijksbureau