Getypte rapportpagina (pagina 8). Ongedateerd, maar inhoudelijk te plaatsen in de periode 1940-1945 (Tweede Wereldoorlog). -8-

karper, kabeljauw, tarbot, die soms tot 5 à 6 kg.wegen. Deze visch
kan vanzelfsprekend bezwaarlijk op den bon worden verkocht. Bij een
rantsoen van 1/4 kg. zou een gezin om een visch van 6 kg. te kunnen
koopen, uit 24 personen moeten bestaan!
Dit zijn evenwel bezwaren, waarvan de practijk kan worden afge-
wacht.

M. Ten slotte zouden wij op de normale bonnen de vischsoorten zee-
visch, zoetwatervisch en aal beschikbaar willen stellen(ger.aal?).
Voor het artikel garnalen zouden wij xxxxxxxxx overigens op
dezelfde voorwaarden een reservebon willen doen aanwijzen. Een klan-
tenbinding achter wij hiervoor evenwel niet noodig. In de meeste
gevallen zal de consument dit artikel eveneens bij zijn aangewezen
handelaar koopen. Een belangrijk gedeelte van de bevolking is niet
gewend garnalen te koopen. De geldigheidsduur van dezen bon zal daar-
om niet al te lang moeten zijn om te voorkomen, dat de garnalen door
de handelaren niet kunnen worden verkocht. Zoodra de eerste verza-
digdheid in een bepaald stadsdeel optreedt, zal de volgende bon
moeten worden bekend gemaakt onder bepaling, dat de eerstaangewezen
bon eveneens geldig blijft en voorrang heeft. * Fysieke staat: De tekst is opgesteld met een mechanische schrijfmachine. Er is sprake van een correctie op de negende regel, waarbij een woord onleesbaar is gemaakt door er met de letter 'x' overheen te typen. De paginanummering bovenaan staat tussen streepjes (-8-).
* Taalgebruik: Het document hanteert de spelling-De Vries en Te Winkel (o.a. visch, koopen, practijk, dezen), die in de jaren veertig nog de standaard was in officiële stukken. De toon is zakelijk, adviserend en bureaucratisch.
* Inhoudelijke observatie: De schrijver wijst op een praktisch probleem van de distributie: grote vissen laten zich moeilijk opdelen in kleine individuele rantsoenen van 250 gram. Er wordt een rekensom gepresenteerd om de absurditeit hiervan aan te tonen (een gezin van 24 personen nodig voor één vis van 6 kg). Dit document is vrijwel zeker afkomstig van een overheidsinstantie die belast was met de voedselvoorziening in Nederland tijdens de Duitse bezetting (zoals het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening). Vanwege de schaarste werden bijna alle levensmiddelen 'op de bon' gezet.

De tekst biedt inzicht in de logistieke hoofdbrekens van de distributieambtenaren. Bij vis, een bederfelijk product, was de uitdaging extra groot. De passage over garnalen laat zien dat men probeerde de marktwerking en de houdbaarheid van het product te balanceren: door de geldigheidsduur van bonnen kort te houden, wilde men voorkomen dat handelaren met onverkochte voorraden bleven zitten (wat zonde zou zijn van de schaarse proteïnebron). De "klantenbinding" waarover gesproken wordt, verwijst naar het systeem waarbij burgers verplicht waren hun bonnen bij een specifieke, aan hen toegewezen winkelier in te leveren.