Handgeschreven ambtelijke notitie / verslag. 17 september 1943. Verdeelingscom. 17/9 1943
getelefoneerd. ~~Koning / Volend.~~
1 October 1943 nieuw
half jaar. Nieuwe aanvragen
in behandeling nemen.

H. Koelmeijer. vraagt zee- en
riviervisch.
niet in basisjaren.
Nader onderzoek.

C. Braam Ferd. Bolstr.
verhooging van 3 op 4
k. garnalen. Verzoek Jan
Tuin.
Com. algem. afwijzen.

Jan Bergs.
vraagt fijne zeevisch.
Com.: afwijzen.
heeft nooit verkocht.

H. G. Boom
vraagt nogmaals versche
zeevisch. Het document is een verslag van een zitting van de "Verdeelingscommissie" (waarschijnlijk de Provinciale Voedselcommissaris of een lokale afdeling belast met de visdistributie). De notities dateren van midden september 1943, ter voorbereiding op het nieuwe distributie-tijdvak dat op 1 oktober 1943 zou ingaan.

Uit de tekst blijkt een strikte handhaving van de distributieregels:
1. H. Koelmeijer: Zijn aanvraag wordt aangehouden voor nader onderzoek omdat hij niet voorkomt in de "basisjaren" (de referentieperiode van vóór de oorlog, meestal 1938 of 1939, die werd gebruikt om quota te bepalen).
2. C. Braam (Ferdinand Bolstraat): Een verzoek om verhoging van de wekelijkse hoeveelheid garnalen wordt categorisch afgewezen.
3. Jan Bergs: Zijn verzoek om "fijne zeevisch" wordt afgewezen omdat hij deze productgroep historisch gezien nooit heeft verkocht.
4. H.G. Boom: Wordt vermeld als een herhaalde aanvrager voor verse zeevis.

Het handschrift is een typisch zakelijk cursiief uit het midden van de 20e eeuw, geschreven met een vulpen op grijs/bruin oorlogspapier. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945) was bijna de volledige voedselvoorziening onderworpen aan het distributiestelsel. Vis was schaars, deels door het verbod voor de Nederlandse vissersvloot om de volle zee op te gaan (i.v.m. mijnen en vluchtgevaar naar Engeland).

De distributiecommissies hadden de taak om de beperkte voorraden die wel aan land kwamen (voornamelijk uit de kustvisserij en binnenwateren) eerlijk te verdelen over de erkende visdetailhandelaren. Om te voorkomen dat er een wildgroei aan nieuwe handelaren ontstond, hanteerde men het principe van de "basisjaren": alleen wie vóór de oorlog al in die specifieke branche actief was, kwam in aanmerking voor een toewijzing. De afwijzingen in dit document illustreren de bureaucratische controle op de schaarste.