Ambtseedige verklaring / Proces-verbaal van de Centrale Controledienst (CCD). 14 september 1943 (betreft gebeurtenis op 11 september 1943). [Rechtsboven:]
Amsterdam 14 Sept 43

[Linksboven stempel:]
No. 464/57/1 M. 1943 15/9

[Linkermarge, potloodnotitie:]
Boots zat in vervolging maar is nl. al lang geleden uitgesloten?
[In rood:]
Boots was uitgesloten t/m 25.7.'43

[Midden boven:]
Aan
Het Gem: Marktwezen van Amsterdam
Jan v. Galenstr te Amsterdam

[Handgeschreven toevoeging boven 'Ambtseedige':]
voorstel voorloopig schorsen
W.H.M. thans voor onbep. tijd. d.n.o. d.u. Dit document is een ambtseedige verklaring opgesteld door twee controleurs van de Centrale Controledienst (CCD). Zij rapporteerden een overtreding door de Amsterdammer Antoon Boots op zaterdag 11 september 1943. Boots verkocht op de Dam "luidkeels" gerookte spiering voor een prijs van 1 gulden voor drie pakjes (totaal 195 gram).

De overtreding was tweeledig:
1. Prijsopdrijving: De verkoopprijs lag aanzienlijk boven de vastgestelde maximumprijs.
2. Illegale inkoop: De vis was niet via de officiële Gemeentelijke Visafslag betrokken, maar illegaal ingekocht bij een handelaar in Monnickendam.

Als gevolg hiervan werd zijn resterende voorraad (1,35 kg) in beslag genomen en werd er proces-verbaal opgemaakt. De kanttekeningen bovenin het document suggereren dat Boots een recidivist was; hij was eerder al uitgesloten van de markt tot juli 1943, en er wordt nu voorgesteld hem voor onbepaalde tijd te schorsen. Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Vanwege schaarste was er een streng distributiesysteem en waren er strikte prijsvoorschriften om woekerprijzen en zwarte handel tegen te gaan.

De Centrale Controledienst (CCD) was de instantie die toezag op de naleving van deze economische crisismaatregelen. De controleurs patrouilleerden op drukke locaties zoals de Dam en de Kalverstraat om straathandelaren te controleren. "Luidkeels" verkopen was destijds een gebruikelijke manier om klanten te trekken, maar trok hiermee dus ook de aandacht van de autoriteiten. De Jan van Galenstraat, die in het document genoemd wordt, was (en is) de locatie van de Centrale Markthallen, waar het bureau van het Gemeentelijk Marktwezen gevestigd was.