8 maart 1944. De directrice van het Antoni van Leeuwenhoek-Huis (ondertekend namens de kliniek). ANTONI VAN LEEUWENHOEK-HUIS.

K 2144

KLINIEK.

SPREEKUUR { Maandag, Woensdag, Vrijdag } 1 1/2-2 1/2 uur.

AMSTERDAM, 8 Maart 1944.
SARPHATISTRAAT 106.
TELEFOON 53337.

Den Heer Directeur van het
Marktwezen

[Stempel in paars:] Nº 464/19/28. M. 1944 [handgeschreven:] 8/3

[Handgeschreven in de rechterbovenhoek:] [onleesbaar, mogelijk initialen/registratienota]

In antwoord op Uw schryven van
7 Maart deel ik U mede dat wy op Donderdag
2 Maart van de firma Geys geleverd kregen:
15 K.G. snoekbaars, die gefileerd was, waarvan
schraal 6 K.G. was overgebleven. wy hebben
[doorgehaald: bij] reeds by de firma Geys geprotesteerd, en
gezegd dat wy deze week de visch ongefileerd
willen hebben. Bovendien zie ik nu uit Uw
schryven dat de toewyzing 20 K.G. bedroeg.

ANTONI VAN LEEUWENHOEK-HUIS
[Handtekening]
Directrice In deze brief beklaagt de directrice van het Antoni van Leeuwenhoek-Huis zich over een tekortkoming in de voedselvoorziening voor de kliniek. Het probleem is tweeledig:
1. Kwantitatieve afwijking: De officiële toewijzing vanuit het Marktwezen bedroeg 20 kg, maar er werd slechts 15 kg geleverd.
2. Kwalitatieve/logistieke kwestie: De vis werd gefileerd geleverd. Door het fileren bleef er van de 15 kg slechts 6 kg bruikbaar gewicht over. In een tijd van schaarste was dit een substantieel verlies aan voedingswaarde voor de patiënten.

De directrice geeft aan reeds direct bij de leverancier (firma Geys) te hebben geprotesteerd en eist dat toekomstige leveringen ongefileerd (dus als hele vis) plaatsvinden, waarschijnlijk om het rendement te maximaliseren. Het document dateert uit maart 1944, tijdens de Duitse bezetting van Nederland. In deze periode was de voedselvoorziening volledig onderworpen aan distributie en rantsoenering. Het 'Marktwezen' speelde een centrale rol in de toewijzing van goederen aan instellingen zoals ziekenhuizen.

Vis was een cruciale bron van eiwitten, aangezien vlees uiterst schaars was. Het incident met de snoekbaars illustreert de precaire situatie in de ziekenhuiskeukens, waarbij elke kilo telt. Het verlies van 14 kg (het verschil tussen de toewijzing van 20 kg en de uiteindelijke 6 kg bruikbare vis) was een ernstige zaak. De brief is geschreven in een periode van toenemende tekorten, slechts enkele maanden voordat de beruchte Hongerwinter van 1944-1945 zou aanbreken. Het Antoni van Leeuwenhoek-Huis was destijds, net als nu, een gespecialiseerd instituut voor kankeronderzoek en -behandeling; een goede voedingstoestand van de patiënten was daar essentieel voor de zware behandelingen.