Ambtelijke conceptbrief of memo betreffende een vergunningsaanvraag. 11 oktober 1939 (11/10 39). aan L. van Emrik, Vrolikstraat 50
alhier

te berichten, dat naar zijn verzoek, ~~hem~~
[tussen de regels gevoegd:] bestemd voor het opstellen van kramen,
vergunning te verlenen om kramen ~~te~~ op de
markten, Dapperstraat, Mosplein en Waterlooplein
op te stellen of te hebben, niet kan worden voldaan.
Het ~~batig~~ saldo van zijn tegoed
wegens vooruitbetaalde belasting groot f 0.97.
Zal op zijn girorekening ~~no~~ E 1596 worden
teruggestort.

[Onderaan rechts in afwijkend handschrift:]
Niet schrijven, reeds door de Heer
mondeling afgewezen.
f -.97 sturen.
11/10 39 [onleesbaar monogram/handtekening] Het document is een intern concept voor een officiële kennisgeving. De tekst is doorspekt met redactionele wijzigingen (doorhalingen en tussenvoegingen) die typerend zijn voor een ambtelijk proces in de jaren '30.

De kern van de boodschap is dat de aanvraag van de heer Van Emrik voor het plaatsen van marktkramen op drie bekende Amsterdamse markten is afgewezen. Opmerkelijk is de precisie waarmee het resterende bedrag aan belasting (97 cent) wordt afgehandeld.

De handgeschreven aantekening onderaan wijzigt de afhandeling van het dossier: er hoeft geen brief meer te worden gestuurd omdat de aanvrager de afwijzing al mondeling heeft vernomen. Wel moet het bedrag nog via de giro worden overgemaakt. Dit document biedt een inkijkje in de marktverordening en de bureaucratie van Amsterdam vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. De genoemde locaties (Dapperstraat in Oost, Mosplein in Noord en Waterlooplein in het Centrum) waren en zijn nog steeds belangrijke marktplaatsen in de stad.

De Vrolikstraat 50, het adres van de aanvrager, ligt in de Oosterparkbuurt, op loopafstand van de Dappermarkt. De vermelding van "Girorekening E 1596" verwijst naar de destijds gangbare nummering van de Postcheque- en Girodienst. Het bedrag van 97 cent was in 1939 een reële waarde (vergelijkbaar met ongeveer 10 euro nu), wat verklaart waarom er een officiële handeling nodig was voor de terugstorting.