Getypte brief of memo (waarschijnlijk een doorslag/carbon-kopie). De gebruikte brandstof bestaat uit een mengsel van anthracietnootjes (industrie 5 en vet 4) in de verhouding van 60% industrie en 40% vet. Eventueel kan ook andere brandstof geleverd worden van dezelfde calorische waarde, of wel breekhokes, waarvan de te leveren hoeveelheid, in verband met de mindere calorische waarde, moet worden gesteld op 8/7 maal de bovenvermelde hoeveelheid van 2.700 kg., dus op rond 3.000 kg.

Ik geef U beleefd in overweging wel te willen bevorderen, dat door bemiddeling van de Commissie voor overleg met de Duitsche autoriteiten, tot deze autoriteiten het verzoek wordt gericht, dat de hierbedoelde brandstoffen aan mijn dienst worden verstrekt.

De Directeur, Het document betreft een formeel verzoek van een niet nader genoemde directeur voor de toewijzing van brandstof ten behoeve van een overheidsdienst of instelling. De tekst is zeer specifiek over de brandstofbehoefte: er wordt gevraagd om een precieze mengverhouding van anthraciet (60% industrieel, 40% vet).

Opvallend is de technische nauwkeurigheid waarbij direct een alternatief wordt voorgesteld: mochten er 'breekhokes' (gebroken cokes) geleverd worden in plaats van anthraciet, dan moet de kwantiteit met een factor 8/7 worden verhoogd (van 2.700 kg naar circa 3.000 kg) om de lagere energetische waarde te compenseren. Dit getuigt van de strikte brandstofdistributie en rantsoenering in die tijd, waarbij elke kilogram verantwoord moest worden. De verwijzing naar de "Commissie voor overleg met de Duitsche autoriteiten" plaatst dit document onmiskenbaar in de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). Tijdens de oorlog was er een nijpend tekort aan kolen, aangezien de bezetter een groot deel van de Nederlandse kolenproductie opeiste voor de eigen oorlogsindustrie.

Voor Nederlandse civiele diensten en vitale sectoren was het verkrijgen van brandstof een bureaucratisch proces waarbij toestemming van de bezettingsmacht noodzakelijk was. De genoemde commissie fungeerde als officieel schakelpunt tussen het Nederlandse overheidsapparaat en de Duitse instanties (zoals het Reichskommissariat) om dergelijke toewijzingen te regelen. De beleefde doch dringende toon ("Ik geef U beleefd in overweging") is kenmerkend voor de ambtelijke correspondentie uit deze complexe bestuursperiode.