Notulen (verslag van een vergadering). Vrijdag 17 november 1933. Achtste vergadering van de Permanente Commissie van Advies inzake Ventvergunningen op Vrydag 17 November 1933 te 3 uur n.m.

Aanwezig: De Voorzitter Dr. A. v. d. Laan, de leden Neëter, Seegers, Presser en Cohen en de Heeren Van Dellen en Van Zwyndregt.
De notulen worden gehouden door H.A. van Duinhoven.
Afwezig met kennisgeving het lid Balder.

De Agenda luidt:
1e. Notulen van de zevende vergadering dd. 3 Nov. 1933;
2e. Brief dd. 8 Nov. 1933 No. 770 L.M. van den Wethouder voor de Levensmiddelen over de voorgestelde regeling voor venters in consumptieys in dienst by fabrikanten (den leden in afschrift gezonden);
3e. Brief dd. 23 October 1933 van de Vereenigde Amsterdamsche Melkinrichtingen (den leden in afschrift gezonden);
4e. Verdere bespreking ventboekje (2e Concept den leden gezonden);
5e. Rondvraag.

De Voorzitter opent de vergadering, heet den heeren welkom en stelt punt 1 der agenda aan de orde: Goedkeuring notulen der zevende vergadering op 3 November 1933.
Deze worden ongewyzigd goedgekeurd.
Vervolgens deelt de Voorzitter mede, dat het advies van de Permanente Commissie betreffende "Uco-ondernemingen" en "Quick Lunch" (vide No's 1185 M. en 1197 M. 1933), door den Wethouder wordt gevolgd.

Hy stelt vervolgens aan de orde een door den Wethouder aan den Levensmiddelendienst om advies gezonden brief No. 54 L.M. van H. Cosman te Antwerpen, waarin deze mededeelt, dat een tiental vertegenwoordigsters te Amsterdam met een monster particulieren bezoekt om orders op te nemen, die tegen remboursement uitgevoerd worden. Hy verzoekt voor deze personen "certificaten" (bedoeling is waarschynlyk ventvergunningen) te mogen ontvangen.
De Voorzitter brengt dit schryven in deze Commissie ter tafel.
Het blykt, dat de leden unaniem van oordeel zyn, dat het personeel van adressant niet onder de Ventverordening valt, daar deze vertegenwoordigsters het best met reizigers kunnen worden vergeleken (verkoop op monster). De Commissie adviseert dan ook adressant te berichten, dat voor zyn personeel geen vergunning is vereischt.

Vervolgens stelt de Voorzitter nog aan de orde een tweetal zoo juist van den Wethouder om advies ontvangen aanvragen No. 818 L.M. voor een lompenventersvergunning. Dit geschiedt in verband met een desbetreffende mededeeling van den heer Presser, dat er geen bona fide lompenventers zonder vergunning meer zyn.
De Wethouder vraagt de Commissie te doen nagaan of deze aanvragers als bona fide lompenventers kunnen worden beschouwd. Het is echter in de zesde vergadering van deze Commissie wel komen vast te staan, dat de bona fide lompenven- Deze notulen geven een uniek inkijkje in de ambtelijke regulering van de straathandel in de jaren '30. Enkele opvallende zaken:

• Juridische afbakening: Er wordt een scherp onderscheid gemaakt tussen "venten" (directe verkoop op straat of aan de deur) en "reizigers" (vertegenwoordigers die orders opnemen aan de hand van monsters). De commissie oordeelt dat de Antwerpse firma Cosman geen vergunning nodig heeft omdat hun personeel in de tweede categorie valt.
• Bona Fide handel: Bij de aanvraag voor lompenventers (opkopers van oude kleding/textiel) wordt gesproken over de controle op "bona fide" (te goeder trouw) handelaren. Dit suggereert dat er destijds veel overlast of illegale handel was in deze sector.
• Taalgebruik: Het document hanteert de spelling van vóór de grote hervormingen (bijv. vrydag, ongewyzigd, consumptieys), waarbij de 'y' vaak werd gebruikt waar we nu 'ij' schrijven.
• Modernisering: De vermelding van "Quick Lunch" en "consumptieys" wijst op de opkomst van moderne voedselverstrekking in het stadsbeeld van die tijd. In 1933 zat Nederland midden in de Grote Depressie. De werkloosheid was hoog, waardoor veel mensen hun heil zochten in de straathandel (venten). Om de gevestigde winkeliers te beschermen en de orde op straat te handhaven, stelden gemeenten (zoals Amsterdam) strenge "Ventverordeningen" op.

De Permanente Commissie van Advies inzake Ventvergunningen had de taak om aanvragen te toetsen en de Wethouder van Levensmiddelen te adviseren. De strikte controle op wie wel en niet mocht venten, was een middel om de concurrentie te beheersen en te voorkomen dat de straten overspoeld raakten met colporteurs en kleine handelaren. De vermelding van een "ventboekje" (een soort vergunningsbewijs of reglement voor de handelaar) past in deze behoefte aan administratieve controle. Dr. A. v. d. Laan (Voorzitter) leden Neeter Seegers Presser Cohen Van Dellen Van Zwyndregt H.A. van Duinhoven (notulist) Balder (afwezig).