(In de linkermarge bovenin staat een ‘7’ en de letter ‘I’)

vereischt. Gecontroleerd wordt nml, of diegene, die op de markt-
plaats staat, daar rechtmatig aanwezig is, ~~doch~~ dit wordt niet geadministreerd.
De losse-plaatshouders zijn bij mijne
dienst ~~niet bekend~~ niet bekend. De losse
plaatsen op de markten (art. 6 van het
Reglement) worden dagelijks o.a. uitgegeven
aan de gegadigden, die zich ervoor aanmelden
(art. 7 lid 2 “in de vierde ^en einde^ en vijfde plaats”). De
koopman, die voor een marktambtenaar op een
losse plaats wordt toegelaten, betaalt dien
ambtenaar het voor dien dag verschuldigde
marktgeld; ~~en~~ zoolang hij de orde niet verstoort
heeft het marktwezen met hem geen verdere
bemoeienis. ~~Het bijhouden van een~~
~~Een~~ administratie van deze
kooplieden is onmogelijk, aangezien ~~dagelijks~~
~~de~~ de losse plaatsen voor ieder, die wil,
dagelijks beschikbaar staan.
(Een blok tekst is hier met golvende lijnen doorgestreept en grotendeels onleesbaar gemaakt)

Wat tenslotte Uw vraag betreft, hoe
het mogelijk is, dat gevallen zooals hiervoor
beschreven zich, ondanks controle en toezicht,
kunnen voordoen, merk ik op dat het
meerendeel der gevallen, n.l. die genoemd
~~onder~~ onder I, IV, ~~V,~~ VII, VIII, IX, X en
XI ~~overeenstemmen met de geheele regle-~~
in overeenstemming zijn met de voorschriften
van het Reglement op de Markten. Ook geval V
~~is als~~ was bij mijn dienst bekend en
overeenkomstig een bij den overgang der markt
Uilenburg ~~gestelde~~ in overleg met de organisatie
‘Mercurius’, die deze markt tevoren had
beheerd, opgestelde gedragslijn.
Onregelmatigheden hebben zich voorgedaan in
de gevallen II, III en VI, ~~In die gevallen~~
~~heeft steeds een persoon door het aanwenden van~~
~~een niet aan de mijn dienst bekende~~
Bedrog, zooals in die gevallen is gepleegd, is onmogelijk te Dit document is een ambtelijk verweer of toelichting naar aanleiding van een onderzoek naar onregelmatigheden op de Amsterdamse markten. De centrale kwestie is de registratie van "losse-plaatshouders" (kooplieden zonder vaste standplaats). De schrijver legt uit dat voor deze groep geen sluitende administratie bestaat: zodra het dagelijkse marktgeld is betaald en er geen ordeverstoring is, wordt de identiteit van de koopman niet nader vastgelegd of gecontroleerd.

De tekst reageert op een lijst met specifieke casussen (genummerd I t/m XI). De auteur stelt dat de meeste van deze gevallen binnen de kaders van het vigerende 'Reglement op de Markten' vallen. Opvallend is de vermelding van de markt op Uilenburg, een historisch belangrijke marktlocatie in de Amsterdamse Jodenbuurt. De schrijver erkent dat er in drie specifieke gevallen (II, III en VI) inderdaad sprake was van fouten, maar wijt dit aan "bedrog" dat inherent is aan het systeem van dagelijkse uitgifte en daardoor onmogelijk volledig uit te sluiten is. De context van dit document is de professionalisering en bureaucratisering van het Amsterdamse marktwezen in de eerste helft van de 20e eeuw. De genoemde organisatie 'Mercurius' (de Vereeniging Mercurius) was een belangenvereniging voor straathandelaren die in veel gevallen zelf het beheer over markten voerde voordat de gemeente deze taken centraliseerde. De overdracht van de markt op Uilenburg van Mercurius naar de gemeentelijke marktdienst was een proces waarbij afspraken ("gedragslijnen") werden gemaakt om bestaande praktijken te gedogen of geleidelijk aan te passen aan de nieuwe reglementen. Het document weerspiegelt de spanning tussen de informele handelswijze van de marktkooplieden en de groeiende behoefte aan controle vanuit de overheid. Marktwezen