Intern administratief bijblad/memo op voorbedrukt formulier. [Stempel linksboven:]
BIJBLAD VAN:
M. No. 15/27/1 1941
DOORGEZONDEN: 18/12-141

[Handgeschreven rechtsboven:]
m.i. Inspecteur 51
ter verdere behande-
ling en advies
betr. intrekking
v. vergunningen $ 19/12 '41
[initialen]

[Handgeschreven tekst, diagonaal doorgehaald met golvende lijnen:]
Van de stallenzetters wier namen
met rood onderstreept zijn,
moeten m.i. de vergunningen
worden ingetrokken.

[Handgeschreven tekst midden onder:]
Insp.
Zijn deze menschen
hieromtrent gehoord?
We kunnen toch niet
zonder meer vergun. intrekken.
M.i. menschen van voornemen
in kennis stellen. 26/1 '42 [initialen]

[Aantekeningen rechterzijde:]
23-1-'42
de Haan

oproepen
28-1-'42
de Haan

p 2/2 '42 10 uur
x p. 4/2 '42 10 1/2-uur

[Drukwerk linksonder:]
Alg. Zaken Model No. 14
10.000-10-1937-1016 Het document illustreert een administratief proces betreffende de intrekking van vergunningen voor "stallenzetters" (personen die marktkramen opbouwen).

In eerste instantie was het voorstel (de doorgehaalde tekst) om direct de vergunningen in te trekken van personen die op een bijbehorende lijst (niet aanwezig) met rood waren onderstreept. Een inspecteur plaatst hier op 26 januari 1942 een kritische kanttekening bij: hij herinnert de afdeling eraan dat men niet "zonder meer" vergunningen kan intrekken zonder de betrokkenen eerst te horen. Hij adviseert om de mensen eerst in kennis te stellen van het voornemen tot intrekking.

Vervolgens is te zien dat dit advies wordt opgevolgd door ambtenaar De Haan. Er worden data gepland (2 en 4 februari 1942) om de betrokkenen op te roepen voor een gesprek. Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (december 1941 - februari 1942). Hoewel de bezetter veel regels dicteerde, bleven de Nederlandse ambtenarij en administratieve procedures voor een groot deel functioneren volgens de bestaande wet- en regelgeving.

De "stallenzetters" waren essentieel voor de organisatie van markten. De reden voor de voorgenomen intrekking van de vergunningen wordt niet expliciet vermeld, maar in de context van 1941-1942 kan dit variëren van puur administratieve redenen tot de uitsluiting van specifieke groepen (zoals Joodse marktkooplieden of politiek ongewenste personen) onder druk van de bezetter. De nadruk van de inspecteur op de procedure van het "horen" getuigt van een poging om de zorgvuldigheid van het bestuur te handhaven in een tijd van toenemende willekeur. M. No