Ambtelijk memoblaadje / intern dossierstuk met diverse handgeschreven aantekeningen. [Aantekening bovenaan in grijs potlood/inkt:]
Snoer van Ademie
in loods v
v Soest.
Zal zoo spoedig
mogelijk inleveren.
21-1-’42
de Haen

[Gedrukte tekst met handgeschreven aanvulling:]
Marktambtenaar Th. Krij...
Controleur
~~om advies/om rapport/~~ter kennisneming.
met verzoek om bericht
terzake inlevering.
[Handtekening] 26/1

[Aantekening onderaan in rode inkt:]
Reeds vele keren Adami
persoonlijk gevraagd zijn snoeren
in te leveren. Nog niet ingeleverd
29/1 ‘42 Th.

[Diagonale aantekening midden-links in grijs potlood:]
Ademi
nogmaals
oproepen. 4-2-’42
de Haen Dit document is een administratief spoor van een vordering tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. Het betreft het "inleveren van snoeren" door een persoon genaamd Ademie (of Adami).

Uit de opeenvolgende aantekeningen blijkt een proces van aandringen door de autoriteiten:
1. 21-01-1942: De Haen rapporteert dat de snoeren in een loods liggen en spoedig ingeleverd zullen worden.
2. 26-01-1942: Een marktambtenaar vraagt om een statusbericht betreffende de inlevering.
3. 29-01-1942: In rode inkt (vaak gebruikt voor dringende zaken of definitieve vaststellingen) wordt genoteerd dat Adami al herhaaldelijk persoonlijk is gevraagd, maar nog steeds niets heeft ingeleverd.
4. 04-02-1942: De Haen besluit dat Ademie nogmaals moet worden opgeroepen.

De term "snoeren" duidt waarschijnlijk op elektriciteitskabels of andere metaalhoudende materialen die door de bezetter werden gevorderd voor de oorlogsindustrie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nederland vonden er op grote schaal vorderingen plaats van grondstoffen die schaars waren, zoals koper, tin, nikkel en rubber. De vorderingen werden vaak uitgevoerd door Nederlandse ambtenaren (zoals de hier genoemde 'Marktambtenaar') onder toezicht of op last van de Duitse autoriteiten. Burgers probeerden regelmatig onder deze vorderingen uit te komen door vertragingstactieken of door goederen te verbergen, wat in dit document gesuggereerd wordt door het feit dat er "vele keren persoonlijk gevraagd" moest worden zonder resultaat.