Handgeschreven brief (vermoedelijk pagina 2 van een meerdelige brief, zie cijfer '2' rechtsboven). [Pagina 2]

en andere die eigenlijk in hoofdzaak versche
groenten verhandelen werden aangewezen
voor verkoop van inleg groenten.
Mijn zaak bestaat al 55 jaar en werd
steeds door mijn Vader gedreven met
mij tot hulp. Daar mijn beste Vader
deze zomer is overleden tracht ik, als
vrouw alleen, de oude traditie in deze
moeilijke tijden zoo goed mogelijk voort
te zetten. De grootste en meest gerenom-
[Invoeging boven regel 12:] Polman - Keizer - Diepen - St. Gerlach - Keizer - Am Hotel -
meerde restaurant worden altijd door ons
[Invoeging boven regel 14:] T. Leider.
bediend maar ook zeer velen armen
tellen wij onder onze klanten, en ’t is
zelf vrouw zijnde en alle huishoudelijke
moeilijkheden kennende dubbel zwaar
al deze menschen met teleurgestelde
gezichten, maar vooral met leege handen,
weg te moeten sturen.
zoo zal U zich dus mijn verzoek kunnen De brief is geschreven door een vrouw die na het overlijden van haar vader ("deze zomer") de leiding heeft overgenomen over een familiebedrijf dat al 55 jaar bestaat. De zaak is gespecialiseerd in "inleg groenten" (geconserveerde groenten zoals zuurwaren).

De schrijfster benadrukt de sociale en economische positie van haar bedrijf. Aan de ene kant levert zij aan gerenommeerde instellingen en hotels (zoals Polman en het Amstel Hotel, afgaande op de handgeschreven namen tussen de regels). Aan de andere kant bedient zij ook "zeer velen armen".

De toon van de brief is dwingend doch beleefd en doet een moreel beroep op de lezer. Ze beschrijft de emotionele last van het moeten wegsturen van klanten met "leege handen", wat wijst op een tekort aan goederen of distributierechten. Het feit dat zij als "vrouw alleen" de zaak voortzet in "moeilijke tijden" wordt gebruikt om haar verzoek (dat op de volgende pagina volgt of op de vorige begon) kracht bij te zetten. Hoewel een exacte datum ontbreekt, wijst alles op de periode van de Duitse bezetting van Nederland of de directe nasleep daarvan (de schaarsteperiode). De term "moeilijke tijden" was in die jaren een eufemisme voor de oorlog en de bijbehorende rantsoenering.

Het document lijkt een officieel verzoekschrift of een smeekbede aan een instantie (mogelijk het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening of een distributiekantoor). De schrijfster protesteert waarschijnlijk tegen het feit dat andere handelaren (die normaal verse groenten verkopen) nu ook inleggroenten mogen verkopen, terwijl zij als speciaalzaak met een lange traditie en een belangrijke sociale functie (de zorg voor de armen) mogelijk beperkt wordt in haar voorraad of licenties. De rode onderstreping "T. Leider" zou kunnen wijzen op een annotatie door een ambtenaar die het verzoek in behandeling nam. T. Leider Rijksbureau