Handgeschreven memo / ambtelijke notitie. Gedateerd naar aanleiding van een gesprek op 20 oktober 1942; voorzien van een stempel van 5 november 1942. [Links boven:] serie 42 / 4-15
[Midden boven, tussen twee lijnen met eindpunten:] Ter attentie Hr de Haer [Rechts boven:] nv/dw

Ref. Telefonisch gesprek tusschen Hr de Haer en
Visscher CCD dd. 20/10/42.

[Pijl naar rechts:] -> N.A.C. 2 vlugschriften sturen
[In kader rechts:] Hr. Veldhuyzen bellen! en aanvragen!

In het 1e Uitvoeringsbesluit (regeling vischvoorziening
Den Haag) staat in art 4: De kleinhandelaren zijn
gehouden de visch onmiddellijk na ontvangst zonder
achterhouding van hoeveelheden voor bestellingen,
in den winkel, hal, markt of standplaats te
koop aan te bieden.
Het bezorgen aan huis en restaurants is verboden.

[Stempel midden:] № 46A/4/119 M. 1942 5/11
[Handgeschreven bij stempel:] nog niet ontvangen 9/11 '42 viseerd rappel/sed.

Ziet U kans een dergelijke bepaling ook in het 2e Uitv.
besluit opgenomen te krijgen? [getekend] Visscher Dit document is een intern memo uit de kantoorpraktijk van de Nederlandse distributie- en controle-instanties tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kern van de tekst is een verzoek van Visscher (CCD) aan de heer De Haer om een specifieke bepaling uit een bestaand besluit over te nemen in een nieuw te formuleren besluit ("2e Uitv. besluit").

De geciteerde tekst (Artikel 4) is een typische maatregel uit de schaarste-economie van de bezettingstijd. Het verbod op het 'achterhouden' van vis voor bestellingen en het verbod op bezorging aan huis of restaurants was bedoeld om de zwarte handel tegen te gaan en te garanderen dat de beperkte voorraad vis eerlijk (via de officiële markt/winkel) onder de bevolking werd verdeeld. Door bezorging te verbieden, dwong men de verkoop in de openbaarheid, waar controleurs van de CCD makkelijker toezicht konden houden.

De krabbels in de kantlijn en de pijl duiden op de administratieve verwerking: er moesten vlugschriften verstuurd worden en er moest contact worden opgenomen met een zeker "Hr. Veldhuyzen". De Centrale Crisis Controle-dienst (CCD) was tijdens de Duitse bezetting verantwoordelijk voor de opsporing van overtredingen van de distributiewetten en prijsbeheersing. Vis was, zeker naarmate de oorlog vorderde en vlees schaarser werd, een cruciale maar lastig te reguleren voedselbron vanwege de bederfelijkheid en de grillige aanvoer.

Den Haag had als zetel van het bestuur een eigen regime voor de visvoorziening. De genoemde "vlugschriften" waren waarschijnlijk instructies of bekendmakingen voor winkeliers of het publiek. De datum (eind 1942) markeert een periode waarin de greep van de bezetter en de Nederlandse collaborerende instanties op de voedselvoorziening steeds verstikkender werd door de toenemende tekorten.