Brief / Verzoekschrift. 25 augustus 1942. J. Hagedoorn, Lumijstraat 23 I, Amsterdam. Den Heer de Haer, Inspecteur der Nederlandsche Visscherij-Centrale, Jan van Galenstraat 14, Amsterdam. Amsterdam, 25 Augustus '42

Den Heer Inspecteur der Ned. Visscherij-
de Haer, Centrale
Jan van Galenstraat 14,
Amsterdam.

Weledele Heer,

    Ondergeteekende, *J Hagedoorn Lumijstraat 23 I*

verzoekt door dezen in aanmerking te komen voor een toewijzing
van zeevisch. Ik heb mijn visch steeds van Th. Lub te IJmuiden
betrokken. Aangezien genoemde Firma haar visch naar Amsterdam
in de Gen. Vischhal moet sturen, is het haar verboden, mij, buiten
genoemd Bedrijf, nog te leveren.
Daar door deze maatregel mijn geheele bestaan op het
spel staat, hoop ik, dat U mijn verzoek zult willen inwilligen.
Tevens kom ik nog eens op mijn vorige aanvrage
voor toewijzing van garnalen enz. terug.
U bij voorbaat beleefd dankzeggend, verblijf ik,
Hoogachtend,
J Hagedoorn [handtekening] In deze brief verzoekt J. Hagedoorn, vermoedelijk een visdetailhandelaar, om een officiële toewijzing van zeevis. De aanvrager legt uit dat de vaste leverancier uit IJmuiden (Th. Lub) vanwege nieuwe distributieregels verplicht is alle vis naar de Gemeentelijke Vischhal in Amsterdam te sturen. Hierdoor mag de leverancier niet meer rechtstreeks aan Hagedoorn leveren.

De toon van de brief is dringend; de schrijver geeft aan dat zijn "geheele bestaan op het spel staat". Naast de aanvraag voor zeevis wordt er herinnerd aan een eerdere aanvraag voor garnalen. Ondanks het persoonlijke pleidooi en de economische noodzaak, blijkt uit de kantlijnnotitie ("afwijzen") dat het verzoek door de inspecteur is afgewezen. Het document dateert uit de zomer van 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland. De Nederlandsche Visscherij-Centrale (NVC) was een organisatie die in 1941 werd opgericht om de gehele vissector te reguleren en te controleren volgens de richtlijnen van de bezetter.

Centralisatie was een kernonderdeel van de oorlogseconomie. Door alle visstromen via centrale punten zoals de Gemeentelijke Vischhal (gelegen bij de Centrale Markthallen aan de Jan van Galenstraat) te laten lopen, kon de overheid de distributie en rantsoenering strikt beheersen. Dit ging echter vaak ten koste van de kleine zelfstandige ondernemers, die hun directe handelscontacten verloren en afhankelijk werden van bureaucratische toewijzingen, die – zoals in dit geval – vaak werden geweigerd. J. Hagedoorn