Getypte instructie of beleidsdocument, waarschijnlijk afkomstig uit een handleiding of officieel besluit. - 3 -

Indien de verwerker het te verwerken metaal niet in voorraad heeft moet hij een afzonderlijke vervoer- of koopvergunning of een bestelformulier CM 22 indienen.
Na goedkeuring der aanvraag ontvangt de verwerker de vergunning benevens verantwoordingsstaat T.W. 3 of D.O. 23 (indien tot ruwmateriaal of halffabrikaat verwerkt wordt) of verantwoordingsstaat T.W. 4 of D.O. 24 (indien tot eindproduct of gietstukken verwerkt wordt).

g. Verwerken in loon.
(Onder "verwerking in loon" worden verstaan die gevallen, waarin het te be/verwerken metaal door opdrachtgever aan den verwerker ter beschikking wordt gesteld).

Eén aanvraag van den loonverwerker om te mogen verwerken en eventueel vervoeren. De aanvraag van den opdrachtgever vervalt.
De loon-verwerker dient naam, adres en non-ferro nummer van zijn opdrachtgever te vermelden in vak (4) van het aanvraagformulier. Vakken (8) en (9) van het formulier mogen door den loonverwerker alleen dan worden ingevuld, indien het te verwerken metaal nog niet in zijn bezit is en indien door zijn opdrachtgever op geen enkele andere wijze (door middel van vervoer-, koop- of importaanvraag) een vergunning tot het vervoer van het te verwerken metaal naar den loonverwerker is of zal worden aangevraagd. De loonverwerker dient zich terzake van de invulling van het aanvraag-formulier met zijn opdrachtgever te verstaan.
Na goedkeuring der aanvraag ontvangt de loonverwerker de vergunning, benevens verantwoordingsstaat T.W. 3 of D.O. 23 (indien tot ruwmateriaal of halffabrikaat verwerkt wordt) of verantwoordingsstaat T.W. 4 of D.O. 24 (indien tot eindproduct of gietstukken verwerkt wordt). Indien de vergunning is verleend voor verwerken en vervoeren, ontvangt de loonverwerker tevens het geleidebiljet benevens verantwoordingsstaat T.W. 1 of D.O. 21.
De loonverwerker zendt het geleidebiljet met den verantwoordingsstaat T.W. 1 of D.O. 21 aan zijn opdrachtgever. Laatstgenoemde zorgt voor invulling en onderteekening van de "verklaring van den afzender" en zendt de verantwoordingsstaat terug aan den loonverwerker. Deze vult, na ontvangst van het metaal, de "verklaring van den ontvanger" in en onderteekent ze, waarna hij de verantwoordingsstaat, met het geleidebiljet aan het Rijksbureau retourneert.
De vergunning met de op de verwerking betrekking hebbende verantwoordingsstaat wordt later, binnen den hierna te noemen termijn, aan het Rijksbureau teruggezonden.
De nadruk wordt er op gelegd, dat voor het verzenden van het gefabriceerd product (geen eindproduct of gietstukken) en/of afval van den loonverwerker naar zijn opdrachtgever afzonderlijke vervoer-vergunningen moeten worden aangevraagd. (zie 3a).

h. Actieve veredeling.
Eén aanvraag om te mogen invoeren (zie 3d) en één aanvraag om te mogen verwerken (zie 3f).

4. Terugzending gebruikte vergunningen en verantwoordingsstaten.
Vergunningen dienen, onmiddellijk na te zijn gebruikt, doch uiterlijk binnen 8 dagen na het verstrijken van den geldigheidsduur, tezamen met de daarop betrekking

- 4 - De tekst beschrijft nauwgezet de bureaucratische procedures die bedrijven in de metaalsector moesten volgen. Centraal staan de 'vergunningen' en 'verantwoordingsstaten'.

• Loonverwerking: De instructie legt uit hoe een bedrijf (de loonverwerker) dat metaal voor een ander (de opdrachtgever) verwerkt, zijn administratie moet voeren. Er is een duidelijke keten van documenten (geleidebiljetten) die tussen opdrachtgever, verwerker en het controlerende Rijksbureau moet circuleren om de goederenstroom te verantwoorden.
• Actieve veredeling: Dit betreft het importeren van goederen om ze te bewerken en vervolgens weer uit te voeren. Ook hiervoor zijn strikte aanvraagprocedures.
• Toezicht: Het veelvuldig noemen van het 'Rijksbureau' en specifieke formuliercodes (zoals T.W. en D.O.) wijst op een strak gereguleerde economie waarin de overheid toezicht hield op de verdeling en het gebruik van schaarse grondstoffen. Deze pagina is zeer waarschijnlijk afkomstig uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945) of de directe wederopbouwperiode daarna. Tijdens de oorlog stonden grondstoffen, met name metalen, onder streng toezicht van de zogenaamde 'Rijksbureaus'. Deze instanties reguleerden de handel en productie om de (oorlogs)industrie van de nodige materialen te voorzien en tekorten te beheersen.

De archaïsche spelling (bijv. "onderteekening", "den verwerker") en de specifieke verwijzing naar "non-ferro" (metalen zoals koper, aluminium, lood) versterken het beeld van een administratief apparaat dat tot in detail de industriële productie trachtte te beheersen. Het document dient als een praktische gids voor ondernemers om door het woud van vergunningen en rapportageverplichtingen te navigeren.