Extract uit het register van besluiten van de Burgemeester van Amsterdam. Nº 84/9/1 M.1944
No. 970 L.M. 1943.

Handgeschreven: in stukken v. Beers / Markth 5x
Handgeschreven kantlijn: afschriften gezonden: Vischmarkt, Markth., Badenhuis.

Aankoop van klompen.

E x t r a c t
uit het B o k der B sluiten
van den Burgemeester van Amsterdam.

Donderdag, 30 December 1943.

De Wethouder voor de Levensmiddelen, Wasch- en schoonmaak-, bad- en zweminrichtingen deelt mede, dat het zeer moeilijk is, de voor de gemeentelijke diensten, bedrijven en administratiën noodige klompen aan te schaffen. Hij herinnert er aan, dat met het oog hierop de Burgemeester heeft besloten, den directeur van den Centralen Dienst voor de Levensmiddelenvoorziening op te dragen, na te gaan, in hoeverre het mogelijk is versleten klompen te doen verzolen.

In verband hiermede is het evenwel gewenscht, dat nadrukkelijk wordt vastgesteld, dat alle voor rekening van de Gemeente aangekochte klompen, ook nadat ze versleten zijn, eigendom der Gemeente Amsterdam dienen te blijven en onder geen voorwaarde mogen worden verkocht, vernietigd, enz.

Op zijn voorstel wordt daarna het volgende besluit genomen:
De Burgemeester van Amsterdam;

Gelet op de bepalingen van de Achtste Verordening van den Rijkscommissaris voor het bezette Nederlandsche gebied betreffende bijzondere maatregelen op administratiefrechtelijk gebied (Verordeningenblad voor het bezette Nederlandsche gebied, Stuk 33, No. 152, Gemeenteblad, afdeeling 4, volgno. 517);

Gezien het rapport van den Directeur van den Centralen Dienst voor de Levensmiddelenvoorziening, dd. 24 November 1943, No. 6750/3.h. C.D.L.;

B e s l u i t :

I. te bepalen, dat alle door de Gemeente aangekochte klompen, ook nadat ze versleten zijn, eigendom van de Gemeente Amsterdam blijven;

C.S. Stadhuis
A’dam 1-’44 No. 22 Dit document illustreert de extreme schaarste aan goederen tijdens de late oorlogsjaren (1943-1944) in bezet Nederland.
* Schaarste en Recycling: Zelfs eenvoudige houten klompen waren zo schaars geworden dat de gemeente officieel moest vastleggen dat deze "verzoolt" moesten worden in plaats van weggegooid.
* Juridische striktheid: Het feit dat de burgemeester een officieel besluit moet uitvaardigen om te voorkomen dat versleten klompen worden vernietigd of doorverkocht, wijst op een angst voor diefstal of zwarte handel in gemeentelijke bedrijfsmiddelen.
* Bureaucratie: De tekst verwijst naar de "Achtste Verordening van den Rijkscommissaris" (Seyss-Inquart), wat de juridische inbedding van het Nederlandse openbaar bestuur onder het gezag van de bezetter benadrukt. In 1943 was de Nederlandse economie volledig ondergeschikt gemaakt aan de Duitse oorlogsvoering. Leer voor schoenen was nagenoeg onverkrijgbaar voor de burgerbevolking, waardoor de vraag naar klompen enorm toenam. De genoemde afdelingen (Vismarkt, Markthallen en Badhuizen) waren typisch plekken waar werknemers op klompen liepen vanwege de natte en zware werkomstandigheden. De burgemeester van Amsterdam in deze periode was Edward Voûte, een collaborerend bestuurder die direct onder toezicht stond van de Duitse bezettingsmacht.