Getypte ambtelijke nota of rapportage met handgeschreven correcties. De onderstaande tekst volgt de getypte inhoud, inclusief de handgeschreven wijzigingen (weergegeven tussen teksthaken of als vervanging).

die jaar na jaar de wintermaanden in den steun zijn hun plaatsen zien opengehouden en dat kooplieden, die des winters op hun plaatsen mogen staan bij het aanbreken van het voorjaarsseizoen, wanneer er weer wat te verdienen valt, met de minder goede plaatsen op de markten weer genoeg moeten nemen.

Deze regeling is van uit verschillende gezichtspunten gezien, zeer aanvechtbaar. Ten eerste blijkt, dat de eene koopman op een plaats, waar de andere blijkbaar niet het geheele jaar door zijn brood kan verdienen, dit wel kan, terwijl eerstgenoemde voor het geheele jaar recht op die plaats heeft. Is deze regeling zakelijk gezien dus al niet sterk te noemen, uit een oogpunt van redelijkheid is zij juist evenmin sterk. Immers practisch komt zij hierop neer, dat de koopman die voor de andere zijn plaats in den winter als verkoopplaats instand houdt, ieder voorjaar opnieuw zijn eigen plaats als verkoopplaats weer moet opbouwen. De ontstemming, die deze regeling, zooals gezegd al sedert jaren heeft gewerkt, schijnt ons alleszins gemotiveerd.

Markt-technisch gezien, is de bestaande regeling ook niet goed te noemen. Wil een markt als koopgelegenheid aantrekkelijk zijn dan is het van het grootste belang, dat zij een vast aaneengesloten geheel vormt waar de koopers onmiddellijk weten te vinden wat zij verlangen. Een voortdurende verwisseling van de plaatsen der verkoopers is daarmede in strijd en schaadt daaraan het marktbelang.

Uit een oogpunt van regeling der werkzaamheden brengt de gedachte wijziging een groote vereenvoudiging omdat administratief niet alleen alle werkzaamheden vervallen, die voortvloeiden uit het moeten openhouden van de honderden plaatsen van de in steun, doch ook de rangschikking der plaatsen op de markten zal zich ten aanzien van deze groep in hoofdzaak slechts behoeven te bepalen tot het aansluiten op de rijen in volgorde van aanmelding.

Uiteraard komt de onder sub. a. genoemde reden voor vrijstelling het meeste voor, hoewel dit den laatsten tijd veel minder het geval is. Terwijl in het jaar 1939 nog aan 339 kooplieden - vaste plaatshouders om dezen reden vrijstelling van betaling van marktgeld moest worden verleend en het totaal aantal vrijgestelden 451 bedroeg, waren deze cijfers in het jaar 1942 (opgemaakt per 1 November j.l.) respectievelijk 109 en 153.

Zooals te begrijpen veroorzaakt het vrijstellen van betalingen ook zeer veel administratieve beslommeringen zoowel op het Hoofdkantoor als op de markt, en waardoor de marktambtenaren aan hun eigenlijken taak wordt onttrokken. * Kernproblematiek: De tekst bekritiseert een bestaande regeling waarbij marktkooplieden die in de winter "in de steun" zitten (een uitkering ontvangen en niet werken), hun recht op een goede (vaste) standplaats behouden. Kooplieden die wél de hele winter doorwerken, moeten hun plek afstaan zodra de "steun-trekkers" in het voorjaar terugkeren.
* Argumentatie:
1. Rechtvaardigheid: Het wordt onredelijk geacht dat doorwerkers gestraft worden met slechtere plekken in het hoogseizoen.
2. Consumentenbelang: Een rommelige marktindeling door constante wisselingen is nadelig voor de bezoekers die gewend zijn aan vaste plekken.
3. Efficiency: De administratieve last voor het bijhouden van deze reserveringen en het verlenen van vrijstellingen van marktgeld is te groot.
* Stijl en correcties: De tekst is zakelijk en formeel. De handgeschreven correcties scherpen de tekst aan (bijvoorbeeld van "niet in overeenstemming" naar "in strijd en schaadt daaraan het marktbelang"). De daling in cijfers tussen 1939 en 1942 suggereert een verandering in de marktdynamiek of strengere controle tijdens de oorlogsjaren. Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). De datum 1 november 1942 is cruciaal; het markeert een tijd van toenemende schaarste, distributie en bureaucratische controle. In deze periode werden veel regelingen herzien om de efficiëntie te verhogen en de "steun" (werkloosheidsvoorzieningen) te beperken of strikter te reguleren. De daling van het aantal kooplieden (van 339 naar 109) kan wijzen op verschillende oorzaken: de algemene schaarste aan goederen, de tewerkstelling in Duitsland (Arbeitseinsatz), of het feit dat Joodse marktkooplieden in 1941/1942 reeds van de openbare markten waren verdreven. De nadruk op "marktbelang" en administratieve vereenvoudiging is typerend voor de ambtelijke herstructureringen in die jaren.