Handgeschreven brief (vervolgblad). ook bij luchtaanvallen, bezorgt dit alles veel
last. Want niemand gaat graag zijn plaats uit
om naar een schuilkelder te gaan en dan terug
te komen, dat zijn of haar plaats door een ander
is ingenomen. Zoo gebeurt het dat bij luchtallarm
de menschen gewoon maar blijven staan of zitten.
Laat dan maar de visch op de bon komen
of dat door de marktmeesters nummers worden
uitgegeven van b.v. 1 tot 1000 op een vischkaart
of iets dergelijks, dan kan ook een ieder af en
toe eens visch krijgen.
Zooals het thans gaat, deugt niet. Nu krijgt
alleen dat publiek visch, die over voldoende
tijd beschikt en zij die hun geregelde dagelijksche
bezigheden hebben, zitten er steeds naast, doch
ook zij moeten af en toe op hun beurt eens
aan visch geholpen worden en zoo is het
dat ik op bovenstaande Uwe directie eens
attent wensch te maken.
Hoogachtend,
[Handtekening: M.H. Gerriesen]

[Stempel:]
M. H. GERRIESEN
Argonautenstraat 67
TEL. 29787
AMSTERDAM (Z.) In dit document beklaagt de heer M.H. Gerriesen zich over de wanorde en onrechtvaardigheid bij de distributie van vis. De kernpunten van zijn betoog zijn:
1. Onveiligheid: Tijdens een luchtalarm weigeren mensen hun plek in de rij te verlaten voor een schuilkelder, uit angst hun positie aan een ander te verliezen.
2. Sociale ongelijkheid: De huidige methode (wie het langst kan wachten, krijgt vis) bevoordeelt mensen met veel vrije tijd. Werkende mensen ("zij die hun geregelde dagelijksche bezigheden hebben") grijpen hierdoor altijd mis.
3. Oplossing: De schrijver stelt voor om vis voortaan 'op de bon' te doen (distributiesysteem) of te werken met een nummersysteem op de viskaarten, zodat iedereen op zijn beurt aan de beurt komt zonder urenlang in de rij te hoeven staan.

De toon is formeel en constructief-kritisch, gericht aan een niet nader genoemde directie (waarschijnlijk van een gemeentelijke marktdienst of distributiekantoor). De brief is onmiskenbaar geschreven tijdens de Tweede Wereldoorlog in het bezette Nederland. De verwijzingen naar 'luchtaanvallen', 'schuilkelders', 'luchtalarm' en 'vischkaarten' plaatsen het document in deze periode van schaarste en gevaar.

Amsterdam kampte tijdens de bezetting met grote voedseltekorten. Vis was een van de weinige eiwitbronnen die soms buiten het strengste bonnensysteem om (of via specifieke visbonnen) werd aangeboden op markten, wat leidde tot de hier beschreven lange rijen en 'wachtoorlogen'. De Argonautenstraat, waar de schrijver woonde, bevindt zich in de Stadionbuurt in Amsterdam-Zuid. Het document illustreert de frictie tussen de noodzaak om te overleven (eten bemachtigen) en de veiligheidsvoorschriften tijdens bombardementen. M.H. Gerriesen