Handgeschreven instructie of memo betreffende distributieregelingen.
Origineel
Handgeschreven instructie of memo betreffende distributieregelingen. (2
Die 2 of 3 toew. hebben
2 of 3 x zooveel als
nemen die 1 toew.
heb.
De klanten kunnen
niet willekeurig in het
bepaalde in de vorige
alin. (max. aantal)
zelf hun leveranciers kiezen
zij dienen hun vischkaart
bij dien leverancier te
doen afstempelen en er
een volgno. te doen voorzien.
Dat volgno. blijft steeds
van hun zelve! Het moet
correspondeeren met
het volgno. in de inschrij-
ving in het door hen bij
te houden klantenregister. * Inhoud: De tekst beschrijft de administratieve procedure voor de distributie van vis. Het eerste blokje tekst lijkt een rekenregel voor de toewijzing (toew.) van rantsoenen: wie meer toewijzingen heeft, krijgt naar rato meer. Het tweede deel bevat instructies voor de registratie van klanten bij een specifieke leverancier.
* Taalkundige details: Er is sprake van de 'vischkaart' (oude spelling voor viskaart) en een 'klantenregister'. De term 'henzelve' of 'hun zelve' wijst op een formele, ambtelijke stijl.
* Correcties: De schrijver heeft gaandeweg correcties aangebracht. Zo is het woord "kiezen" boven de regel ingevoegd, evenals het woord "doen" in de zin "te doen voorzien". Dit suggereert dat het een kladversie of een interne instructie betreft die nog geredigeerd werd.
* Schrift: Een vlot, enigszins onregelmatig cursief handschrift. De afkorting "alin." staat voor alinea, en "volgno." voor volgnummer. Dit document stamt zeer waarschijnlijk uit de periode van de Tweede Wereldoorlog of de directe nasleep daarvan in Nederland. Tijdens de bezetting was er een strikt distributiesysteem van kracht voor nagenoeg alle levensmiddelen, waaronder vis.
Consumenten waren verplicht zich bij een vaste winkelier te laten registreren om hun rantsoen op te kunnen halen. De 'vischkaart' was een officieel bewijs van recht op toewijzing. De instructie dat het volgnummer op de kaart moet 'correspondeeren' met het klantenregister van de leverancier, was een maatregel om fraude, zwarte handel en dubbele inschrijvingen te voorkomen. De vermelding "(max. aantal)" duidt erop dat leveranciers slechts een beperkt aantal klanten mochten aannemen, om een eerlijke spreiding van de schaarse voorraden te waarborgen.
Samenvatting
- Inhoud: De tekst beschrijft de administratieve procedure voor de distributie van vis. Het eerste blokje tekst lijkt een rekenregel voor de toewijzing (toew.) van rantsoenen: wie meer toewijzingen heeft, krijgt naar rato meer. Het tweede deel bevat instructies voor de registratie van klanten bij een specifieke leverancier.
- Taalkundige details: Er is sprake van de 'vischkaart' (oude spelling voor viskaart) en een 'klantenregister'. De term 'henzelve' of 'hun zelve' wijst op een formele, ambtelijke stijl.
- Correcties: De schrijver heeft gaandeweg correcties aangebracht. Zo is het woord "kiezen" boven de regel ingevoegd, evenals het woord "doen" in de zin "te doen voorzien". Dit suggereert dat het een kladversie of een interne instructie betreft die nog geredigeerd werd.
- Schrift: Een vlot, enigszins onregelmatig cursief handschrift. De afkorting "alin." staat voor alinea, en "volgno." voor volgnummer.
Historische Context
Dit document stamt zeer waarschijnlijk uit de periode van de Tweede Wereldoorlog of de directe nasleep daarvan in Nederland. Tijdens de bezetting was er een strikt distributiesysteem van kracht voor nagenoeg alle levensmiddelen, waaronder vis.
Consumenten waren verplicht zich bij een vaste winkelier te laten registreren om hun rantsoen op te kunnen halen. De 'vischkaart' was een officieel bewijs van recht op toewijzing. De instructie dat het volgnummer op de kaart moet 'correspondeeren' met het klantenregister van de leverancier, was een maatregel om fraude, zwarte handel en dubbele inschrijvingen te voorkomen. De vermelding "(max. aantal)" duidt erop dat leveranciers slechts een beperkt aantal klanten mochten aannemen, om een eerlijke spreiding van de schaarse voorraden te waarborgen.