Getypte verordening of instructie betreffende de visdistributie. - 4 -

bij inleveren op de Vischmarkt, waar dan blijkt, dat hij inderdaad het aantal klanten heeft ingeschreven, dat hem door het Marktwezen werd voorgeschreven.

Iedere vischhandelaar moet in zijn winkel of op zijn vischkar op goed leesbare wijze het hem toegekende codenummer aanbrengen.

F. Bevoorrading van de handel.
[Omkaderd in blauw]
De bevoorrading geschiedt op de Vischmarkt op basis van de bestaande verdeelregeling. De herbevoorrading zal dus niet geschieden op basis van het aantal, bij den Distributiedienst ingeleverde bonnen. Deze bonnen zullen slechts kunnen dienen om achteraf op de Vischmarkt te controleeren, of de kleinhandelaar zijn toewijzing visch geheel met de door hem ingeleverde bonnen heeft verantwoord. Aan de hand van het totaal van de bij den Distributiedienst ingeleverde bonnen kan worden opgemaakt in hoeverre de aangewezen bon is gehonoreerd. Dit kan worden gecontroleerd aan de hand van de op de Vischmarkt uitgegeven hoeveelheden visch.
[Einde omkadering]

G. Bonaanwijzing en aflevering aan den consument.

Een bon van de vischkaart wordt door den Distributiedienst aangewezen voor het koopen van een bepaalde hoeveelheid visch. Dit zal zijn ¼kg. per persoon.

Zoodra de handelaar op de Vischmarkt visch heeft toegewezen gekregen, maakt hij op een zich op zijn verkoopplaats bevindend aankondigingsbord bekend, hoeveel volgnummers hij kan bedienen. Het aantal op het bord te vermelden nummers zal grooter moeten zijn, dan overeen komt met de hoeveelheid toegewezen visch, omdat niet altijd de in aanmerking komende klanten zullen opkomen en daardoor de handelaar een gedeelte van zijn visch zou overhouden. Voor de geheele stad zal uniform Deze pagina beschrijft de bureaucratische afhandeling van de vishandel onder een distributiestelsel. Er vallen drie hoofdzaken op:
1. Identificatie: Handelaren zijn verplicht een codenummer te voeren, wat duidt op strikte controle en registratie van marktpartijen.
2. Controle-mechanisme (Sectie F): De bevoorrading van handelaren gebeurt niet direct op basis van ingeleverde bonnen (wat bij andere goederen vaak wel het geval was), maar volgens een vaste verdeelsleutel. De bonnen dienen als bewijslast achteraf om fraude of zwarte handel te voorkomen.
3. Consumptie (Sectie G): Het rantsoen wordt vastgesteld op 250 gram (¼ kg) per persoon. Er wordt gebruik gemaakt van een systeem met volgnummers om de toeloop bij de kramen te reguleren, waarbij de handelaar strategisch meer nummers uitgeeft dan hij voorraad heeft om derving door 'no-shows' te voorkomen. Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Vanwege de schaarste aan voedsel stond bijna alles 'op de bon'. De Distributiedienst was de overheidsinstantie die verantwoordelijk was voor de uitgifte van distributiestamkaarten en bonnen.

Vis was een belangrijk volksvoedsel, maar de vangst was door de oorlogsomstandigheden (mijnen op zee, vorderen van schepen door de Kriegsmarine) drastisch ingeperkt. De "Vischmarkt" fungeerde hier als een centraal distributiepunt waar de overheid toezicht hield op de eerlijke verdeling tussen de erkende handelaren en de burgers. De nadruk op controle en verantwoording in de tekst wijst op de constante angst van de autoriteiten voor lekkage naar de zwarte markt. F. Bevoorrading G. Bonaanwijzing Marktwezen