Getypte pagina uit een officieel rapport of beleidsstuk (pagina 6). -6-

gevolg zou hebben, dat steeds wisselende hoeveelheden visch op de Vischmarkt zouden moeten worden afgewogen. Dit geeft technisch groote bezwaren, nog ongeacht de groote administratieve beslommeringen, welke aan dit stelsel zijn verbonden en waartegen het administratieve apparaat op de Vischmarkt stellig niet is opgewassen.

Voor een stelsel van klantenbinding is het naar onze meening ook niet noodig, dat de bestaande verdeelingsregeling wordt prijsgegeven. Het gaat er slechts om, dat de op de Vischmarkt uitgegeven visch door bonnen wordt verantwoord.

Dit kan als volgt geschieden.

De kleinhandelaren leveren op den Maandag de door hen ontvangen bonnen van de voorafgaande week bij den Distributiedienst in. Zij ontvangen daarvoor een ontvangstbewijs. Dit bewijs moet op de Vischmarkt worden ingeleverd. Daar kan dan op eenvoudige wijze worden vergeleken, of de hoeveelheid uitgegeven visch kloppen met de ingeleverde bonnen.

C. Bonaanwijzing en aflevering aan den consument.

In de practijk zullen met de straathandelaren moeilijkheden worden ondervonden met het vermelden van de volgnummers op het aankondigingsbord. Voor de ingeschreven klanten bij de winkeliers geeft dit punt weinig moeilijkheden. De bij hen ingeschreven klanten zullen wel dagelijks langs den winkel komen. Desniettemin deelde onlangs een winkelier ons mede, dat hij, reeds thans gebruik makende van volgnummers, van de 25 geannonceerde volgnummers op een dag slechts 10 heeft kunnen bedienen, omdat 15 klanten niet waren gekomen. Het betrof hier vrij mooie schol. Dit punt zal voor het publiek, dat bij den straathandel is ingeschreven vrij groote bezwaren opleveren. Immers, de dagen, dat de handelaren geen visch ontvangen staan zij ook niet op hun standplaatsen. De klanten zien dus niemand. Plotseling is hij er dan en dus moeten de klanten er nauwkeurig op letten, wanneer de standplaats wordt ingenomen. Wij voorzien hier vele klachten van het publiek, welks beurt is voorbijgegaan. Om deze klachten zooveel mogelijk te ondervangen achten wij het noodzakelijk om 4 of 5 handelaren, met afzonderlijke standplaatsen, naast elkaar te plaatsen, zoodat op dit punt zooveel mogelijk de geheele week een vischhandelaar aanwezig is om het publiek in te lichten. Bij elke groep van standplaatsen zal een goed bruikbaar aankondigingsbord aanwezig moeten zijn. Om verder het publiek zooveel mogelijk te gerieven zouden wij willen bepalen, dat de ochtendverkoop voor de aangewezen volgnummers zal plaatshebben tusschen 11.00 en 12.00 uur en zoolang op de Vischmarkt de middagverdeeling blijft gehandhaafd, een De tekst beschrijft de logistieke en administratieve uitdagingen rondom de distributie van vis tijdens een periode van schaarste en rantsoenering. De kernpunten zijn:

1. Administratieve last: Men wil voorkomen dat er op de 'Vischmarkt' (de centrale groothandelsplaats) telkens kleine hoeveelheden moeten worden afgewogen, omdat de administratie daar niet op is ingericht.
2. Verantwoording via bonnen: Er wordt een systeem voorgesteld waarbij kleinhandelaren (winkeliers en straathandelaren) hun ontvangen distributiebonnen inleveren bij de 'Distributiedienst' in ruil voor een bewijs, waarmee zij weer vis kunnen inkopen.
3. Problematiek van de straathandel: Er is een duidelijk onderscheid tussen winkeliers en straathandelaren. Waar klanten dagelijks langs een winkel lopen, zijn straathandelaren onregelmatiger aanwezig (afhankelijk van aanvoer). Dit leidt ertoe dat klanten hun 'beurt' (gebaseerd op volgnummers) missen.
4. Oplossingsrichting: De auteur stelt voor om straathandelaren te groeperen, zodat er altijd iemand aanwezig is om het publiek te informeren via een aankondigingsbord, en om vaste verkooptijden in te stellen (11:00-12:00 uur). Dit document is onmiskenbaar een product van de distributiepolitiek in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog (1940-1945). De terminologie zoals "Distributiedienst", het gebruik van "bonnen" en "volgnummers", en de spelling (visch, groote, Maandag) duiden op deze periode.

Vis was een belangrijk onderdeel van de voedselvoorziening toen vlees schaars werd, maar de aanvoer was onregelmatig door de gevaren op zee en de beperkingen die de bezetter oplegde aan de visserij. De tekst toont de poging van de lokale overheid of een distributiecommissie om de schaarse goederen zo eerlijk en efficiënt mogelijk onder de bevolking te verdelen, waarbij de 'straathandel' (een destijds zeer gebruikelijk fenomeen voor de verkoop van vis) een zwakke schakel vormde in de informatievoorziening aan de burger.