Getypt conceptreglement met uitgebreide handgeschreven correcties, doorhalingen en kanttekeningen. Vermoedelijk jaren '40 (Tweede Wereldoorlog). (Noot: Handgeschreven toevoegingen staan tussen [ ], doorgehaalde tekst is gemarkeerd met [doorstreept])

• 3 -

melding bij den kleinhandelaar genummerd. Deze noteerd[+t] op beide deelen van de vischkaart zijn codenummer, alsmede het volgnummer van de klant, [doorstreept: nadat hij daarop zijn naam en adres heeft ingevuld. [symbool pijl naar beneden]]

De eene helft van de vischkaart, waaraan zich de bonnen bevinden, ontvangt de consument terug; de andere helft behoudt de handelaar, [handgeschreven boven: blz 3 +- Wel moet hij toonen] [doorstreept: voorbeeld:] Deze helften levert hij [doorstreept: in] bij den Distributiedienst; [handgeschreven boven: i b v (wordt aldaar)] waarvoor hem [handgeschreven tussen de regels: van het aantal door hem getoonde vischkaarten] een ontvangstbewijs wordt gegeven. Dit ontvangstbewijs moet hij op de Vischmarkt toonen [handgeschreven boven de regel: inleveren]; daaruit blijkt, [handgeschreven tussen de regels: of hij inderdaad het aantal dat hem door het distributiebureau werd opgegeven] [doorstreept: hoeveel klanten hij] heeft ingeschreven, [doorstreept: xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx. xxxxxxxx] [doorstreept: xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx.] [handgeschreven boven: Voorbeeld:] Kleinhandelaar A krijgt codenummer 1 en moet 1000 klanten inschrijven. De vischkaarten zijn dus genummerd van 1/1 - 1/1000. ]

[In de linker marge handgeschreven tekst, gemarkeerd met een 'T':]
Deze helften levert hij in bij den Distributie-dienst, waarvoor hem een ontvangstbewijs wordt gegeven. Dit ontvangst-bewijs moet hij op de Vischmarkt toonen; daaruit blijkt, hoeveel klanten hij heeft ingeschreven.

Iedere vischhandelaar moet in zijn winkel of op zijn vischkar op goed leesbare wijze het hem toegekende codenummer aanbrengen.

F. Bevoorrading van den handel.

De bevoorrading geschiedt op basis van de [doorstreept: be-][doorstreept: staande] verdeelregeling op de Vischmarkt. De herbevoorrading zal dus niet geschieden op basis van het aantal, bij den Distributiedienst ingeleverde bonnen. Deze bonnen zullen slechts dienen om achteraf op de Vischmarkt te controleeren, of de kleinhandelaar zijn toewijzing visch geheel met de door hem ingeleverde bonnen heeft verantwoord. Aan de hand van het totaal van de bij den Distributiedienst ingeleverde bonnen kan worden opgemaakt in hoeverre de aangewezen bon is gehonoreerd. Dit kan worden gecontroleerd aan de hand van de op de Vischmarkt uitgegeven hoeveelheden visch. Het document is een concept voor een officieel voorschrift betreffende de distributie van vis. De tekst onthult een strikt gecontroleerd proces om de schaarste te beheersen:

1. Registratie: Consumenten worden gekoppeld aan een specifieke vishandelaar via een genummerde 'vischkaart'.
2. Bewijslast: De vishandelaar moet de helften van deze kaarten tonen bij de 'Distributiedienst' om een ontvangstbewijs te krijgen. De handgeschreven correcties suggereren een discussie over of dit bewijs getoond of ingeleverd moet worden.
3. Inkooprecht: Alleen met dit bewijs krijgt de handelaar op de centrale Vischmarkt toegang tot een hoeveelheid vis die correspondeert met zijn aantal geregistreerde klanten.
4. Controlemechanisme: De bevoorrading gebeurt op basis van de inschrijvingen, niet op basis van de al ingeleverde consumptiebonnen. De bonnen dienen enkel als controle-instrument achteraf om fraude (zoals overbevoorrading of zwarte handel) op te sporen.

De handgeschreven tekst in de marge is een herformulering van de centrale alinea, wat wijst op een redactieproces om de instructie duidelijker te maken. Dit document stamt zeer waarschijnlijk uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd vrijwel elk voedingsmiddel, inclusief vis, "op de bon" gezet via de Rijksdistributiedienst om een eerlijke verdeling onder de bevolking te waarborgen en tekorten op te vangen.

De bureaucratische taal en de nadruk op controle-organen zoals de 'Distributiedienst' en de 'verdeelregeling op de Vischmarkt' zijn typerend voor de oorlogseconomie. De visserij was tijdens de bezetting sterk ingeperkt door de Duitsers (mijnengevaar, vorderen van schepen), waardoor de distributie van de schaarse vangst uiterst strak gereguleerd moest worden. De 'vischkaarten' waren specifieke stamkaarten voor dit product.