Beleidsnota / Verslag van bevindingen betreffende distributie. Hierbij zijn eenige mogelijkheden overwogen o.a.
de overblijvende visch zonder bon te laten ver-
koopen, met als gevolg: zwarte handel; de over-
blijvende visch naar de V.M. doen terugvoeren en
registreeren; dit is in de practijk ondoenlijk.
Bovendien zou de visch na een gehelen dag voor
ten verkoop gelegen te hebben, dit niet meer kunnen
verdragen.
De eenige mogelijkheid, die overblijft, doch
waaraan eveneens groote bezwaren zijn verbonden,
is, dat men volgnummers worde aangewezen, dan
visch beschikbaar is. Op bovenvermelde uren
vindt de verkoop uitsluitend plaats aan de
aangekondigde nummers. Wanneer niet allen zijn
geweest, wordt daarna aan de reeds tevoren ge-
annonceerde marge-nummers verkocht.
Bezwaren: Bij slechte visch of kleine visch
(voorntjes e.d.) komen de opgeroepen nummers
niet en is het denkbaar, dat ook geen der marge-
nummers opkomt. De handelaar zal dan aan
reeds bij hem ingeschreven klant moeten kunnen
verkoopen. In geen geval mag hij visch overhou-
den doch ook in geen geval mag hij zonder bon ver-
koopen, aangezien daarvoor de geheele contrôle
illusoir wordt.
Voorbeeld: Wanneer hij 50 pond visch heeft ontvangen,
annonceert hij: verkoop van 11 – 12 uur no’s 1-100;
daarna, wanneer nog visch over is aan de no’s 101-125.
5 klanten van de no’s 1-100 komen wel, dus
hij levert dan nog aan de no’s 108, 112, 115, 119
en 123. Doch welke nummers zal hij nu de volgende
keer, dat hij visch krijgt toegewezen, moeten annon-
ceeren? Hieromtrent zijn vooraf geen regelen
te stellen; ter zake zal de practijk moeten worden
afgewacht.
De groote moeilijkheid doet zich voor met
de groote soorten vischsoorten en met de fijne visch-
soorten. Groote brasem, snoek, karper en
kabeljauw, tarbot e.d. met gewicht van tot 8 kg
toe!! Hiervoor zouden 32 bonnen noodig zijn!!
Verschillende mogelijkheden zijn hierbij
overwogen o.a.
Verkoop zonder bon: niet aan te bevelen
Levering aan restaurants: is eveneens zonder bon
en verstoot contrôle. Het document beschrijft de bureaucratische strijd om bederfelijke waar (vis) eerlijk en gecontroleerd te distribueren in een tijd van schaarste. De tekst legt de vinger op drie zere punten:

1. Bederfelijkheid versus Bureaucratie: Vis die aan het eind van de dag overblijft, kan niet worden geretourneerd naar de "V.M." (waarschijnlijk de Vischmarkt of een centraal distributiepunt) omdat de kwaliteit dan te hard achteruit is gegaan.
2. Het Volgnummersysteem: Er wordt gewerkt met een systeem waarbij klanten op nummer mogen kopen. Dit leidt tot logistieke chaos wanneer mensen niet opdagen (vooral bij minder populaire 'kleine visch'). De vraag wie de volgende keer aan de beurt is, blijkt administratief onoplosbaar.
3. De 'Grote Vis' Paradox: Een vis van 8 kilo zou in theorie 32 distributiebonnen vereisen (gebaseerd op gewichtseenheden). Dit is voor één huishouden onmogelijk op te brengen, wat de handelaar dwingt tot creatieve, maar illegale oplossingen zoals verkoop zonder bon aan restaurants. Dit document is een treffend voorbeeld van de 'papieren werkelijkheid' tijdens de bezettingsjaren in Nederland. De overheid probeerde met een rigide bonnensysteem de zwarte handel te bestrijden en voedsel eerlijk te verdelen. Echter, de natuurlijke eigenschappen van het product (vis bederft snel en groeit niet in standaard gewichtseenheden) botsten frontaal met de starre regels van het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening. De toon van de schrijver is gefrustreerd; hij ziet in dat de controle "illusoir" (schijn) wordt wanneer de regels de praktijk niet meer volgen.