Getypt rapport of beleidsstuk (doorslag). -7-

Bij den straatkoopmen is dit moeilijker. De handelaren weten namelijk van tevoren niet of zij al dan niet toewijzing zullen krijgen. Zij staan, bij geen vischaanvoer, in het geheel niet op hun standplaats! Het publiek zal in deze gevallen dus zeer nauwkeurig moeten opletten, of de koopman er is en of het volgnummer aan de beurt is. Het verdient aanbeveling, 4 of 5 straathandelaren bij elkaar te plaatsen, zoodat de kans groot is, dat een van hen op de plaats aanwezig is om het publiek in te lichten. Bij elke groep van standplaatsen zal een aankondigingsbord aanwezig moeten zijn.

Ten aanzien van het aantal bekend te maken volgnummers diene nog het volgende. Indien een koopman 20 kg. visch heeft toegewezen gekregen, zou hij in theorie moeten aankondigen: klanten van 1 t/m 80. Het is evenwel zeer goed mogelijk, dat niet alle 80 klanten opkomen, doch dat er enkele nummers tusschen uit blijven. De koopman zou dan dus visch overhouden, hetgeen niet mogelijk moet zijn, De aanwijzing der volgnummers zal daarom ruim moeten geschieden. Bijv. klanten van 1/ t/m 80, doch mogelijk tot 90. De consumenten, die in het bezit zijn van een vischkaart, zijn verplicht om den dag, dat hun nummer aan de beurt is, de visch te koopen. Er zal dwingend moeten worden voorgeschreven, dat losse bonnen niet geldig zijn. De consument moet dus zijn geheel vischkaart aan den handelaar ter hand stellen, die den bon moet afscheuren; een en ander om te voorkomen, dat niet-rechthebbenden met een bon komen. Bovendien moet desgewenscht de distributiestamkaart aan den vischhandelaar worden getoond.

Wanneer een vischkaart van een burger zou worden gestolen, of hij zou haar verliezen, dan kan hij zijn vischhandelaar waarschuwen, zoodat deze dan het nummer van zijn klant kan blokkeeren.

Er moet vanzelfsprekend strikt de hand aan worden gehouden, dat de consumenten, die hun beurt op hun aangewezen dag hebben laten voorbijgaan, niet meer voor visch in aanmerking kunnen komen. Voor de nummers die op een dag als marge worden aangewezen, kan dit vanzelfsprekend bezwaarlijk worden geeischt. Dit kan in de practijk reeds tot moeilijkheden aanleiding geven. Als belangrijk principe moet er evenwel steeds aan worden vastgehouden, dat de handelaar in ieder geval zijn visch steeds met bonnen verantwoordt.

Een groote moeilijkheid zal zich nog voordoen, doordat alle vischsoorten niet even gewild zijn bij het publiek. Wanneer een koopman kleine voorntjes toegewezen krijgt, is de kans groot, dat de bevolking in bepaalde buurten deze visch niet wil afnemen. De vraag is dan, wat met deze visch zal moeten ~~xxxxxxx~~ gebeuren. In geen geval zal ze zonder bon kunnen worden verkocht.

Ditzelfde geldt voor de groote vischsoorten bijv. groote brasem, * Inhoud: Het document beschrijft de logistieke en administratieve uitdagingen van de visdistributie via straathandelaren. De kernpunten zijn:
* Onzekerheid: Handelaren weten vaak pas op het laatste moment of ze voorraad krijgen, wat lastig is voor het publiek.
* Nummersysteem: Er wordt gewerkt met volgnummers op basis van de beschikbare hoeveelheid vis (bijv. 250 gram per klant, dus 80 klanten per 20 kg). Er wordt geadviseerd een ruimere marge aan nummers op te roepen om te voorkomen dat er vis overblijft.
* Controle en Fraude: Om fraude met losse bonnen te voorkomen, moet de klant de gehele viskaart (en eventueel de stamkaart) overhandigen aan de handelaar, die de bon zelf afscheurt.
* Kwaliteit en Voorkeur: Er is aandacht voor het probleem van 'onpopulaire' vissoorten (zoals kleine voorntjes of grote brasem) die men wel moet afnemen maar die moeilijk te verkopen zijn binnen het strikte bonnensysteem.
* Taalgebruik: Formeel, ambtelijk en dwingend ("dwingend moeten worden voorgeschreven", "strikt de hand aan worden gehouden"). Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). Tijdens de oorlog werd vrijwel de gehele voedselvoorziening gereguleerd via een distributiesysteem om schaarste te beheersen en woekerprijzen (zwarte handel) tegen te gaan.

Vis was een belangrijk onderdeel van het dieet omdat vlees zeer schaars was, maar de aanvoer was onregelmatig door de oorlogssituatie op zee en de beperkingen die de bezetter oplegde aan de visserij. De tekst illustreert de bureaucratische fijnmazigheid van het systeem: zelfs de verkoop door een straatkoopman moest tot op de gram en de individuele bon nauwkeurig worden vastgelegd en gecontroleerd. De genoemde 'distributiestamkaart' was het basisdocument waarop alle andere distributiebescheiden werden verstrekt.