Getypte pagina uit een verslag of beleidsstuk (doorslag). -8-

karper, kabeljauw, tarbot, die soms tot 5 à 6 kg.wegen. Deze visch
kan vanzelfsprekend bezwaarlijk op den bon worden verkocht. Bij een
rantsoen van 1/4 kg. zou een gezin om een visch van 6 kg. te kunnen
koopen, uit 24 personen moeten bestaan!
Dit zijn evenwel bezwaren, waarvan de practijk kan worden afge-
wacht.

H. Ten slotte zouden wij op de normale bonnen de vischsoorten zee-
visch, zoetwatervisch en aal beschikbaar willen stellen(ger.aal?).
Voor het artikel garnalen zouden wij [doorgehaald: xxxxxxxx] overigens op
dezelfde voorwaarden een reservebon willen doen aanwijzen. Een klan-
tenbinding achten wij hiervoor evenwel niet noodig. In de meeste
gevallen zal de consument dit artikel eveneens bij zijn aangewezen
handelaar koopen. Een belangrijk gedeelte van de bevolking is niet
gewend garnalen te koopen. De geldigheidsduur van dezen bon zal daar-
om niet al te lang moeten zijn om te voorkomen, dat de garnalen door
de handelaren niet kunnen worden verkocht. Zoodra de eerste verza-
digdheid in een bepaald stadsdeel optreedt, zal de volgende bon
moeten worden bekend gemaakt onder bepaling, dat de eerst aangewezen
bon eveneens geldig blijft en voorrang heeft.
-------- De tekst behandelt de logistieke uitdagingen van de visdistributie tijdens een periode van schaarste. Twee hoofdzaken vallen op:

1. De onpraktische aard van grote vissen: De auteur wijst op een rekenkundig probleem. Grote vissen zoals kabeljauw wegen vaak 5 tot 6 kilo. Bij een individueel weekrantsoen van slechts 250 gram (1/4 kg) zou een huishouden 24 personen moeten tellen om één hele vis legaal te kunnen aanschaffen. Dit suggereert dat de vis ofwel gefileerd moest worden (wat verlies geeft of lastig is bij distributie), of dat het systeem niet goed aansluit bij de natuurlijke eenheden van het product.
2. Bederfelijkheid en consumptiepatronen: Bij garnalen wordt geadviseerd om de geldigheidsduur van de bonnen kort te houden. Omdat niet iedereen gewend is garnalen te eten en het product snel bederft, wil men voorkomen dat handelaren met onverkochte voorraad blijven zitten. Er wordt een systeem voorgesteld waarbij bonnen 'doorschuiven' zodra er in een bepaald stadsdeel verzadiging optreedt. Dit document is zeer waarschijnlijk afkomstig van een gemeentelijke of provinciale distributiedienst in Nederland tijdens de Duitse bezetting (1940-1945). Gedurende de oorlog werden steeds meer levensmiddelen 'op de bon' gezet. Vis was een van de producten die relatief laat en op ingewikkelde wijze gerantsoeneerd werd, mede door de onvoorspelbare aanvoer en de grote variatie in soort en gewicht. De vermelding van "stadsdeel" en de specifieke aandacht voor zoetwatervis en aal zou kunnen wijzen op een stedelijke context nabij grote wateren, zoals Amsterdam of de regio rond het IJsselmeer. H. Ten