Handgeschreven ambtelijk rapport/notitie. Onvermeld, maar de tekst refereert aan het jaar 1942 als referentiekader voor statistiek. Geconstateerd kan worden, dat de verdeling der
visch op de vischmarkt geen aanleiding tot klachten
meer geeft. De visch wordt aldaar tegen ~~normale~~ marktprijzen
prijzen onder de kleinhandelaren verdeeld.
De basis van de vischvoorziening is derhalve juist
en het is niet noodig en zelfs ongewenscht om
daarin verandering te brengen.

Teneinde een juiste distributie over de
bevolking te bereiken, is maar één radicaal
middel aan te geven en dat is een officiële
distributie op bonnen. Evenals voor alle andere
gedistribueerde artikelen wordt hierdoor bereikt,
dat ieder lid van de bevolking in den loop
van een bepaalde periode voor visch in aanmerking
kan komen. Aangezien evenwel niet van te voren
bekend is, welke hoeveelheid visch beschikbaar is,
kan de periode, waarvoor de vischbon geldig zal
zijn, niet worden vastgesteld. Over het jaar 1942
is in totaal aan zeevisch, zoetwatervisch en
aal beschikbaar geweest naar schatting
......... kg. De bevolking ~~bedraagt~~ beloopt thans
700.000 personen, zodat, wanneer per hoofd
van de bevolking 1/4 kg visch beschikbaar zou worden
gesteld, men 1/4 kg visch per jaar zou krijgen.
Men zou dan dus op basis van 1/4 kg per hoofd
......... maal per jaar visch kunnen krijgen.

Wanneer men ~~zonder been~~ bedenkt, dat het vleeschrantsoen
momenteel, ~~stelt~~ 125 gram per hoofd en per 14 dagen
bedraagt, dan stelt het vischrantsoen in ver-
houding daarmee niet ongunstig af, en dat
een welkome aanvulling op het voedsel [is].

Uit het bovenstaande blijkt, dat de vischbon
voor een ~~een~~ lange periode zal moeten gelden.
Om te voorkomen, dat gedurende de eerste weken
van de distributieperiode de bevolking toch nog
vele malen in de rij zal moeten staan om
te trachten de bon tegen visch in te wisselen,
is het noodzakelijk dat de ~~verplichting~~ bevolking aan een
bepaalden, met name genoemden, kleinhandelaar
wordt gebonden: de klantenbinding.
Wel zal deze klantenbinding belangrijke meer
administratieve werkzaamheden voor den
Distributiedienst en de Dienst van het Marktwezen
met zich mede brengen, doch het groote
voordeel van dit stelsel is, dat het publiek... * Inhoud: De auteur stelt voor om de distributie van vis te formaliseren via een bonnensysteem. Hoewel de handel tussen groothandel en detailhandel goed verloopt, is de verdeling onder de burgers ongelijk.
* Kernpunten:
1. Onzekerheid: Omdat de visvangst onvoorspelbaar is (geen vaste quota per week), kan een visbon geen vaste einddatum hebben.
2. Vergelijking: Het visrantsoen wordt afgezet tegen het vleesrantsoen (125 gram per twee weken) om aan te tonen dat vis een significante bijdrage aan de voedselvoorziening kan leveren.
3. Klantenbinding: Om rijen ("in de rij staan") te voorkomen, pleit de auteur voor verplichte klantenbinding: de burger moet zijn bonnen bij één specifieke visboer inleveren.
* Bestuurlijk: Er wordt verwezen naar de "Distributiedienst" en de "Dienst van het Marktwezen", wat duidt op een gemeentelijk of provinciaal niveau van besluitvorming. De genoemde populatie van 700.000 personen wijst mogelijk op een grote stad (zoals Amsterdam of Rotterdam in die periode). Dit document is opgesteld tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. In 1942 werd de schaarste aan voedsel nijpend en werden steeds meer producten "op de bon" gezet. Vis was aanvankelijk nog relatief vrij verkrijgbaar vergeleken met vlees, maar door de beperkingen op de visserij (mijnen op zee, inbeslagname van kotters door de Kriegsmarine) werd ook vis een schaars goed. De hier besproken "klantenbinding" was een berucht onderdeel van het distributiesysteem, bedoeld om de logistiek te beheersen, maar het ontnam burgers de vrijheid om te kiezen waar zij hun schaarse middelen besteedden.