Handgeschreven rapportage of beleidsnotitie (pagina 5 van een groter geheel). ... F De handelaar krijgt verder in het Marktwesen op, hoeveel klanten hij mag inschrijven; zie punt C.

D. Verdeeling der handelaren over de stad.

Voor de winkeliers is die zaak eenvoudig. Zij bedienen hun klanten normaal vanuit hun winkel.
De straathandelaren zullen over de stad moeten worden gedecentraliseerd, aangezien, wanneer de bestaande verkoopplaatsen op de markten zouden blijven gehandhaafd, een te groote toeloop naar enkele punten zou optreden, terwijl bovendien vele menschen te ver zouden moeten loopen om hun visch te halen. Aangezien niet tevoren bekend is, of er visch is, zouden vele vergeefsche ritten moeten worden gemaakt.
De bevolkingsdichtheid per buurt, of zelfs per huizenblok kan worden opgemaakt en aan de hand daarvan zullen de koopplaatsen worden ingedeeld. Het is evenwel gewenscht om 4 of 5 straathandelaren bij elkaar te plaatsen, zooals hieronder nader zal worden aangetoond.

E. Inschrijving bij de handelaren.

Ieder van de ± 350 kleinhandelaren ontvangt van den Dienst Marktwezen een codenummer, welk nummer hij steeds blijft voeren; dit beteekent dus een doorloopende nummering van 1 - 350. F
De consument levert de vischkaart bij zijn door hem gekozen handelaar in. Deze noteert op beide deelen zijn codenummer, alsmede het volgnummer van den klant. Kleinhandelaar A met codenummer 10 heeft 1000 klanten toegewezen gekregen; hij moet dus 1000 vischkaarten innemen, genummerd 10/1 t/m 10/1000.
De eene helft van de vischkaart, waaraan zich de bonnen bevinden, ontvangt de consument terug; de andere helft behoudt de handelaar. Desgewenscht kan de handelaar daarnaast nog een klantenlijst aanhouden, doch noodig is dit niet, aangezien hij de gedeelten van de vischkaart, welke hij kan behouden tot een kaartenregister kan maken. Het bij houden van klantenlijsten wordt dezerzijds voor wat betreft de straathandelaren practisch niet uitvoerbaar geacht. Het is trouwens door het bonnenstelsel overbodig geworden. Het document beschrijft een logistiek en administratief systeem voor de distributie van vis. De kernpunten zijn:
* Decentralisatie: Om grote menigten en onnodige reizen van burgers te voorkomen (vooral omdat de aanvoer onzeker is), moeten straathandelaren verspreid over de stad worden ingezet op basis van bevolkingsdichtheid.
* Registratiesysteem: Er wordt een systeem van codenummers voor handelaren (1 t/m 350) en volgnummers voor klanten voorgesteld.
* Bureaucracy: Er wordt gebruikgemaakt van een "vischkaart" die in tweeën wordt gedeeld. Eén deel dient als bewijs voor de consument (met de bonnen), het andere deel vormt het administratieve register voor de handelaar.
* Efficiëntie: De schrijver merkt op dat aparte klantenlijsten voor straathandelaren onpraktisch en onnodig zijn door de introductie van het bonnenstelsel. Dit document stamt zeer waarschijnlijk uit de periode van de Tweede Wereldoorlog in Nederland (1940-1945). De terminologie zoals "Marktwesen" (een verduitsing van Marktwezen), het "bonnenstelsel" en de gedetailleerde overheidsbemoeienis met de distributie van schaarse goederen zoals vis zijn kenmerkend voor de distributiestamkaarten-periode. Het doel van dergelijke plannen was om de voedselvoorziening onder controle te houden, zwarte handel tegen te gaan en de schaarste zo eerlijk mogelijk te verdelen over de stedelijke bevolking. De vermelding van "vergeefsche ritten" duidt op de schaarste aan vervoersmiddelen (zoals fietsen of brandstof) en de onvoorspelbaarheid van de aanvoer in oorlogstijd.